سوفیا

2011-07-01T05:40:00.000-07:00

تصویر ما از واقعیت، بر آینه دق منعکس شده است و مسئله ما کشف آن صورتی از واقعیت است که در این انعکاس تغییر ماهیت داده است

زندگی و اندیشه بزرگان جامعه شناسی، لوئیس کوزر، محسن ثلاثی، انتشارات علمی

ازدواج به سبک ایرانی

2011-06-21T23:21:00.000-07:00

این دو طرح را سوم اردیبهشت سال هفتادو هفت کشیدم، آبرنگ، گواش و برای سفیدها هم از لاک غلط گیر استفاده کردم. کتابی درباره ی روابط مردو زن خوانده بودم که نه نویسنده اش یادم می آید نه مترجم نه عنوان کتاب نه حتی طرح جلدش در مقدمه ی کتاب نویسنده گفته بود زمانی که ازدواج کردم مادربزرگ خودم به زبان انگلیسی و مادربزرگ شوهرم به زبان دیگری به من تبریک گفتند و هر دو یک جمله را گفتند مبارک باشه عزیزم من دو سال اول ازدواجم فقط گریه کردم خیلی طبیعیه! منظور اینکه می خواستم بگویم این مشکلات در سطح بین المللی معنا دارد فکر نکنید مخصوص شما است شمایی که در ایران و در خانواده ای با عقیده های خاص زندگی می کنید اما خب در کشورهایی مثل ایران که هنوز مردسالاری محض است و حتی روشنفکران ما هم از پدران بازاری ما مردسالارتر هستند قصه کمی جدی تر و پیچیده تر است. هنوز هم مردهای ایرانیِ تحصیل کرده تمسخر و تعجب می کنند اگر در کلاسی تعداد خانم ها بیشتر از آقایان باشد هنوز خیلی فاصله داریم تا روزی که چشم های مردهای ایرانی زنها را با جنسیتشان نگاه و تعریف نکنند آن روز می آید اما حیف از روزی که می آید و من و نوه ها و نتیجه های و نبیره هایم نمی بینیم شاید ندیده هایم دیدند.

پی نوشت: این نقاشی را دوست دارم به جز جمله ای که از قول مرد عصبانی نقل کردم اما خب می گذارم به حساب به بی تجربه بودن می شد خیلی جمله های قشنگ تری نوشت که در معرکه ی دعوا ردو بدل می شود

پی نوشت دو: حتی نوع زبان مادربزرگ ها هم یادم نمی آید فقط می دانم که آنقدر متفاوت بود که راه به عالم هم نداشتند

فاسفه را بچشیم، وقتی گرسنه ی تفکریم

2011-06-16T10:56:00.000-07:00

تورین در مصاف با لیورپول، 39 کشته، 600 زخمی؟

این مبارزه مربوط به کدام جنگ است؟ این یکی را در تاریخ نخوانده ام!

صحبت از جنگ نیست. بلکه صحبت از مسابقه ی فوتبال بین باشگاهی یکی از شهرهای ایتالیا و انگلیس است، مسابقه ای که در بلژیک برگزار شد. تماشاگرانی که طرفدار تورین بودند با طرفداران لیورپول درگیر شدند؛ 39 نفر کشته و 600 نفر زخمی شدند. استادیوم فوتبال به یک کارزار واقعی مبدل شد. تماشاگران جای سربازها را گرفتند و مسابقه تبدیل شد به جنگ. مسابقه دیگر نمادی از نبرد نبود، بلکه خود یک نبرد شده بود، خشونت بازی به خشونتی واقعی تغییر یافته بود. گاهی اوقات، انسان ها با سازماندهی نمایش های خشونت بار با آتش بازی می کنند

این نوشته بخشی از کتاب خشونت و عدم خشونت از مجموعه فلسفه را بچشیم است ، این مجموعه، به شیوه ای شیرین، و به طور مستقیم افکار جدیدی را در ذهن ما ایجاد می کند و یا به ما کمک می کند که به پرسش های مهمی که در ذهن داریم بهتر فکر کنیم

کارگاه حضوری این کتاب را دکتر ترانه وفایی مترجم این مجموعه برگزار می کند

خشونت و عدم خشونت، میشل پونش، برژیت لابه، برگردان ترانه وفایی، تهران، او، 1386

نهیلیسم فعال من

2011-05-30T12:31:00.000-07:00

می دانم اگر جوان مرگ نشوم روزی می آیدکه یا آلزایمر می گیرم و یا آنقدر پیر می شوم که حافظه ام حوصله ی به یاد آوردن خیلی چیزها را نخواهد داشت و احتمالا همهنگام که در ایران و تهران و اتاق خود نشسته ام نوه هایم از آلزایمرم سو استفاده می کنند به آنها می گویم اینجا کجاست؟ آنها می گویند آلمان است و تو داری فلسفه می خوانی من می گویم چه خوب و آنها قاه قاه می خندند با وجود این شادمانانه درس می خوانم

می دانم اگر جوان مرگ نشوم روزهایی خواهدآمد که آنقدر پیر و فرتوت می شوم که نای راه رفتن ندارم اما شادمانانه ورزش می کنم

می دانم بعضی آدم ها رفتنی هستند بودنشان موقتی است ساعت های نبودنشان خیلی بیشتر از بودنشان خواهد بود اما شادمانانه آنها را زندگی می کنم

می دانستم فلسفه بخوانم اینگونه نیست که بیرون از دانشگاه فرش قرمز برایم پهن کرده اند و به سرعت وارد بازار کار خواهم شد اما شادمانانه فلسفه خواندم

می دانم که آسمان همه جا همین رنگ است و خوشبختی در دل آدم ها است می دانم کسی که بلد نیست از زندگی لذت ببرد در هیچ زمان و مکانی لذت نمی برد به همین دلیل هر جای این عالم باشم شادمانانه نفس می کشم

ناعادلانه ترین کنکور دکترا را می دهم و پس از چند روزی غصه خوردن خود را به روز می کنم و شادمانانه از آن یاد می کنم

خیلی چیزهای غمگینانه تر از اینها می دانم که برایشان شادمانانه زندگی می کنم

می دانم بیخود و بی جهت وبلاگم فیلتر شده است و برای نوشتن این کمترین حق هر آدمی است که می شود از او گرفته شود اما شادمانانه می نویسم

می دانم پانصد سال دیگر باستان شناسان استخوان هایم را کشف می کنند و دیگر اثری از غصه خوری های امروز نیست که حتی اگر آن استخوان ها را با دقت جابه جا نکنند از آن هم اثری نخواهد ماند پس این هستی پیچیده در نیستی شادمانانه غصه می خورد

و برای خیلی چیزهای دیگر هم با شادمانی قرارداد بسته ام نه اینکه نمی دانم که می دانم پس پشت خیلی از ماجراهایی که برایش غصه می خوریم هیچی و پوچی است پس درهم حساب می کنم و بابت همه شان یکجا خوشحالم

برای همین چیزها است که دوستم دائم به من می گوید حسن خوشحال

من در سال نود

2011-05-22T13:43:00.000-07:00

کمرم دو تا شد از جابه جایی کتاب و مجله و آلبوم و دفتر خاطرات و عروسک و لباس و به ویژه همان چند تای اول الان هم که می نویسم کتاب و مجله و آلبوم و دفتر خاطرات ستون فقراتم تیر می کشد

اشیا، عقاید و آدم ها یعنی عالم من و عالم همه ی آدم ها

اما گاهی عالمم خسته ام می کند

همیشه دوست داشتم به گونه ای دورم اثاث باشد که به مرور که بزرگسال و مستقل می شوم نیازی به انباری نداشته باشم برای همین این بار می خواستم خیلی از اشیا را دور بریزم و خیلی از کتاب ها را ببخشم و خیلی کارها بکنم به همه ی اطرافیان هم گفته بودم اینبار خیلی چیزها را دور می ریزم می خواستم دور بریزم و دست و دلم نلرزد اما هر کدام را برداشتم دستم لرزید و نشد که بشود شاید باید اتفاقی بزرگ بیفتد که با همه ی وجود حس کنم چاره ای ندارم جز دور ریختن اتفاق باید شبیه غرق شدن کشتی باشد زمانی که برای نجات جانت حتی گنج های به زحمت یافته ات از جزیره ای دور دست را به آسانی داخل دریا می ریزی

پی نوشت: رخدادهای مهم سال نود که این مدت نتوانسته ام درباره شان بنویسم:

یکم فروردین ماه روز تولدم

بیست و پنجم فروردین ماه شرکت در ناعادلانه ترین کنکور عمرم

روزهای پس از کنکور اثاث کشی

تمام اردیبهشت هم سکوتی که از رضایت نیست

یکم خرداد ماه هزارو سیصدو نود
نیمه شب
من

شاید باید بروم

2011-04-10T11:59:00.000-07:00

خسته ام

خیلی خسته

خیلی خیلی خسته

دلم برای خودم تنگ شده

نازنین پیدایم کرده بود

پاییز و زمستان

ما ساعت ها درباره ی من پیدا شده ام حرف می زدیم

و من دوست داشتم درباره ام حرف بزنیم

موضوع خوبی بود خسته ام نمی کرد

و من ساعت ها بعد از آن سرشار از بودنم بودم

حالا دوباره گم شده ام

می ترسم دیگر پیدا نشوم

واقعا اگر پیدا نشوم چه؟

2011-03-16T09:58:00.000-07:00

امروز به نیت سال جدید از یک دختر کوچولو فال حافظ خریدم

فالم این بود

جام می و خون دل هر یک به کسی دادند

در دایره ی قسمت اوضاع چنین باشد

حالا نمی دونم کدومش رو به من می دن جام می یا خون دل؟

من انتظار را از خبر بد بیشتر دوست دارم

2011-03-15T14:01:00.001-07:00

زود به سر و صورتم دستی کشیدم و از پله ها بالا رفتم. با این فکر که یکراست به سراغ او بروم، یک صندلی از میزش بیرون بکشم، وقتی نشستم بگویم با اجازه، و سر حرف را باز کنم. بی مقدمه، بی آن که غرور زنانه ام را مد نظر داشته باشم، یکراست بروم سر اصل مطلب و بگویم که من از شما خوشم می آید، شاید هم عاشق شما شده ام. عیبی که ندارد؟! چرا این قدر بی قرارید؟ چی شما را ناراحت می کند؟ چرا همیشه عصبی هستید؟ دلتان می خواهد کرم ابریشم های مرا ببینید؟ باید به سال های کودکی ام برویم. سال هایی که من هوس کانادا می کردم. فصل بهار اهل کرم ابریشم بودم، ولی حالا اهل نقاشی روی جلد قلمدانم

پیکر فرهاد/ عباس معروفی/ ققنوس

پی نوشت: عنوان هم از کتاب است

2011-03-14T13:58:00.000-07:00

در یکی از پست های خیلی وقت پیش توضیح داده بودم که سال هفتاد و شش موضوع نمایشگاه بین المللی کاریکاتور کتاب بود و چون بنفشه کار فرستاده بود برای نمایشگاه کتابی برایش فرستادند که شامل آثار نمایشگاه بود من و بنفشه نمایشگاه را رفتیم من خیلی از کارها خوشم آمد بعدتر کتاب را از بنفشه امانت گرفتم و یکسری از کارهایش را برای خودم کشیدم این طرح هم اثر هوانگلون از کشور چین است من هم در تاریخ بیست و نهم آذر ماه هفتاد وشش روز شنبه آن را کشیدم البته کارهای دیگری هم پیدا کردم که به مرور می گذارم اگر جوان مرگ نشوم و عمرم حالا حالا ها به دنیا باشد اندکی که خیالم از قیل و قال درس راحت شود یک چندی هم خدمت هنر خواهم کرد

سال معرکه ی هشتاد و نه

2011-03-12T23:06:00.000-08:00

سال هشتاد ونه که آغاز شد یا می خواست آغاز شود یا هنوز آغاز نشده بود چرا چرا آغاز شده بود و روز تولدم بود: یکم فروردین ماه، به دوست نازنینی پیامک زدم و سال تازه را تبریک گفتم خیلی هم با او ارتباط ندارم شاید اگر ارتباط تعریف خاصی داشته باشد می توانم بگویم با معیارهای بین المللی اصلا ارتباط نداریم و بیشتر اوقات خیلی تصادفی دیدمش در کل شاید دو سه بار با خودش قرار داشته ام مابقی هر چه دیدمش اتفاقی بوده است برایم شبیه نیلوفر است حتی اگر در این چند سالی که می شناسمش سالی ده جمله هم بیشتر حرف نزده باشیم اما برایم محترم و بزرگوار است جالب است که هیچ وقت هم نتوانستم بفهمم درباره ام چگونه فکر می کند منظورم معرفی شخصیت جدید نبود می خواستم با پاسخ پیامکی که برایم فرستاد شروع کنم که سخن به خودش رسید حالا با پیامکش ادامه می دهم پاسخ داد که

نوروز شما هم پیروز. سالی معرکه در انتظار شماست

خیلی خوشم آمد و پیامکش را به فال نیک گرفتم و الان که پایان سال است و سال هشتاد و نه را با هزار نگاه و از هر زاویه ای نگاه می کنم معرکه بود معرکه نه به معنای اینکه ایام به کامم بود که خیلی روزها هم به طرز وحشتناکی نبود اما همان وحشتناک ها هم نتیجه ی معرکه داشتند به اندازه ای که برایم اتفاق های خوب و خوشایند افتاد بیشترش هم ناخوشایند بود تصمیم های بزرگی گرفتم که اراده ای قوی می خواست تا عملی شود و من در موردشان بارها به ناتوانی، نداشتن اراده ، ندانستن تکلیف خودم با خودم، گیج زدن در میانه ی اینور و اونور و در نهایت نه اینور نه اونور محکوم شده بودم تصمیمی که شاید نه، باید خیلی زودتر از اینها می گرفتم و پایش با قدرت می ایستادم با شنا کردن در عمیق ترین قسمت اراده ام دست کم به خود نشان دادم که کدوم ور هستم بارها شنیده بودم که: تو نمی تونی، تو تکلیفت با خودت هم معلوم نیست تو معلقی تو... تو... تو .... و هزاران حرف شبیه اینها وقتی به خود نگاه می کردم از کوه اعتماد به نفسم تپه هم نمانده بود و حالا که به پایان سال نزدیکم خوشحالم که دیگر بار اگر بخواهم خود را تعریف کنم می گویم کوه اعتماد به نفس و چون عادت دارم نردبان بالا رفتن هایم را از شکست ها و ناکامی هایم بسازم الان نردبان بلند بالایی پیش رویم است که می خواهم با خود به سال نود ببرم و روی همه ی ناشادی ها و اذیت شدن هایم همه خرد شدن ها و خستگی هایم یکی یکی پا بگذارم و بالا بروم . امیدوارم همه ی کسانی هم که خواننده ی این وبلاگ هستند و نیستند هر چه شکست و ناکامی و زشتی را بخشی جدایی ناپذیر از خوشبختی شان بدانند و باور کنند هر گونه که پیش آمده بهترین حالت ممکن بوده است و این گونه روی هر چه بدی را کم کنند و آرامش درونی را به خودشان هدیه دهند

دلم می خواهد یک آرزوی اختصاصی هم برای دوست نازنین نیلوفری ام بکنم که حتی نمی دانم وبلاگم را می خواند یا نه مهم نیست که می خواند مهم این است که آرزویم به دلش می رسد حتی اگر آرزویم را نخواند می خواهم حالا که سال را با پیامک معرکه اش شروع کردم با آرزویی برایش تمام کنم

آرزو می کنم سال تازه و سال های بعد تر از آن به همه ی آرزوهای قشنگش برسد

2011-03-12T12:07:00.000-08:00

گروه فكرپروري براي كودكان و نوجوانان ( فبك )

پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي

دوره ي آشنايي با تفكر انتقادي ، منطق كاربردي

و روش هاي آموزشي در فلسفه براي كودكان و نوجوانان

روز اول

آشنايي با تفكر انتقادي و نقش آن در فلسفه براي كودكان

روز دوم

منطق كاربردي و فنون استفاده از تفكر انتقادي در زندگي روزمره

روز سوم

مهارت هاي مربيگري آموزش تفكر انتقادي به كودكان

عموم دانشجويان و معلمان فلسفه و منطق و محققان در زمينه ي تفكر انتقادي و تفكر خلاق مي توانند در اين كارگاه ها شركت کنند.

مبلغ هر روز كارگاه 45000 تومان بوده، و براي افرادي كه هر سه دوره را ثبت نام كنند تخفيف وي‍‍ژه در نظر گرفته شده و هزينه آن 120000 تومان خواهد بود

زمان برگزاري: نيمه دوم اردیبهشت ماه 90

تلفن: 88003053 مديراجرايي كارگاه ها: 09351588043 (تماس فقط در ساعات اداري 16- 8)

پست الكترونيكي: fabak@ihcs.ac.ir

ثبت نام در دو مرحله انجام مي گيرد: (اولويت با كساني است كه زودتر ثبت نام كرده اند)

1. پيش ثبت نام: شامل ارسال فرم و تقاضا نامه به ايميل مذكور.

براي دريافت فرم هاي ثبت نام و برنامه ي تفصيلي كارگاه ها به بخش اطلاعيه و اخبار سايت پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي مراجعه كنيد: http://ihcs.ac.ir

آخرين مهلت پيش ثبت نام: 10 اردیبهشت 1390

2. ثبت نام قطعي: جهت ثبت نام قطعي، پس از به حد نصاب رسيدن و بر حسب اولويت، با افرادي كه مرحله پيش ثبت نام را انجام داده اند، تماس گرفته خواهد شد تا مدارك لازم را ارسال نمايند.

در انتها به افرادي كه در تمام دوره ها شركت و در آزمون نمره قبولي کسب کنند گواهينامه ارائه خواهد شد.

ثبت نام برای اعضای پژوهشگاه و بستگان آنها با 30% تخفیف انجام می شود.

مكان برگزاري دوره:

پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي

آدرس:بزرگراه كردستان،خيابان 64 غربي(ايرانشناسي)،

جنب ساختمان آ.اس.پ

فاسفه را بچشیم ، وقتی گرسنه تفکریم

2011-03-12T11:56:00.001-08:00

زود!

"زود برو دوش بگیر! "، "زود لباس ات را بپوش "، "زود بیا!"

"زود تکالیف ات را انجام بده!" "زود بخواب!"

"من سریع می روم خرید کنم!"

"زود برو دست هایت را بشوی"

"زود کیفت را بردار!"

"زود غذایت را تمام کن! " "زود جواب تلفن را بده!"

اما هرگز نمی شنویم که بگویند:

"آرام برو دوش بگیر!" " آرم لباس ات را بپوش!"

"آرام بیا!"

"تکالیف ات را آرام انجام بده!"

"آرام برو بخواب!" " آرام می روم خرید کنم!" " می روم شام را به آرامی آماده کنم!" " آرام برو دست هایت را بشوی!" " برو آرام کیفت را بردار! " "آرام غذایت را تمام کن! " "آرام به تلفن جواب بده!"، ...
اگر این ها را می گوییم، یعنی این که مهم است برای کاری که انجام می دهیم زمان بگذاریم و عجله نکنیم.

این نوشته بخشی از کتاب استفاده از زمان و هدر دادنش از مجموعه فلسفه را بچشیم است ، این مجموعه، به شیوه ای شیرین، و به طور مستقیم افکار جدیدی را در ذهن ما ایجاد می کند و یا به ما کمک می کند که به پرسش های مهمی که در ذهن داریم بهتر فکر کنیم

کارگاه حضوری این کتاب را دکتر ترانه وفایی مترجم این مجموعه برگزار می کند

استفاده از زمان و هدر دادنش، میشل پونش، برژیت لابه، برگردان ترانه وفایی، تهران، او، 1386

بد خورده تو سر فرش دستباف

2011-03-11T12:00:00.000-08:00

پدرم همیشه می گوید با وارد شدن فرش ماشینی به بازار وضع فرش دستباف خراب شده است کسی سراغ دستباف نمی آید به ندرت خانواده ها دستباف می خرند هیچ وقت عمق فاجعه را درک نمی کردم همیشه تصور می کردم پدرم بدبینانه نظر می دهد کسی که اهلش باشد اهلش است اینجوری هاهم نیست اما چند وقت پیش خیلی تصادفی مسیرم از جلوی مغازه های فرش ماشینی بود حالا بگذریم از اینکه با دهان باز به مردمی نگاه می کردم که انگار آمده بودند بقالی ماست بخرند هر چند تا می رفتند داخل مغازه ها عین هر چندتاشون فرش به دست می آمدند بیرون نازه یک مقدار جلوتر یک آقای پیری چند تخته قالیچه ی ماشینی در یک فرغون ریخته بود داد می زد بدو بدو چند تا دیگه بیشترنمونده و از او جالب تر مردی بود که سر یک کوچه ایستاده و انگار داشت اجناس سه تا هزارتومن می فروخت داد می زد بدو بدو پانصد شونه هفتصد شونه داخل کوچه

دیریست ندیده ایم رخسار ترا

2011-03-11T10:29:00.000-08:00

عکس پرسنلی انداختم وقتی تحویل گرفتم آقای عکاس درکنار روتوش عکس زحمت کشیده بود بینی ام را نیز جراحی کرده بود البته جراحی پزشک عمومی که بخواهد کار متخصص زیبایی را انجام داده باشد تا عکس را از پاکت کوچکش درآوردم جا خوردم به آقای عکاس گفتم آقای محترم من اگر از بینی خود راضی نبودم که تا به حال صد بار جراحی اش می کردم البته زیر بار نرفت که عکسم را خراب کرده است من هم مجبور شدم از عکس های قبلی ام استفاده کنم وقتی برای الهام تعریف کردم متوجه شدم آقای عکاس محله ی آنها هم همان بلا را سر بینی الهام آورده است چرا آقاها همه فکر می کنند همه ی دخترها از بینی شان ناراضی اند؟ چون اکثر آنها ناراضی اند! به همین سادگی و از آنجا ذهنم به زیبایی شناسی های جدید و پس از آن مه رویان و دلبرکان نقاب دار افتاد که کسی نمی تواند بفهمد پس پشت این نقاب، پریچهره و ماهروست که در وی پریی، پری رخی پنهان است؟ یاچهره ی زرد و دیده ی خواب آلود؟

با وحیده عروسی دعوت بودیم به تالار که رسیدیم جلوی ما خانمی با گیسوان کمندش ایستاده بود که با پیچ و تاب ، درهم شده، حلقه حلقه، چون زنجیر تا پایین کمرش می رسید من و وحیده با چشم و ابرو به هم اشاره کردیم که یعنی چه زلفان قشنگی! فردای آن روز در مراسم مرسوم پاتختی هر دو همان خانم را دیدیم که موهایش به زحمت تا گردنش می رسید

می گویی چه ناخن های قشنگی می گوید کاشته ام می گویی چه ابروان زیبایی می گوید تاتو است جلو که می آید رد قرمز تاتوی قبلی را هم می بینی. بینی هم که دیگر مظلوم ترین و غریب ترین عضو چهره است هیچ کس دوستش ندارد موهایت را کجا رنگ کرده ای؟ کجا مش کرده ای؟ کجا فر کرده ای؟ نه رنگ نه مش نه فر کلاه گیس است پوستش می درخشد اما وقتی صورتش و در اصل کرم پودرهایش را می شوید تازه چهره ی خسته اش از اینهمه باری که تحمل کرده است نمایان می شود

این جماعت اما زیبایی ها را از دریچه ی خودشان می بینند و از اطرافیان خود این گونه درباره اش می پرسند ناخن هایت را کجا کاشتی؟ نکاشتم ناخن های خودم است کلاه گیست را از کجا خریده ای؟ خیلی طبیعی است انگار موهای خودت است! برای اینکه موهای خودم است. و به همین ترتیب درباره ی سایر اجزای چهره

زنان از زمان باستان هم به زیباتر شدن علاقه داشته اند نمونه اش پیدا شدن اسکلت زنی که لوازم آرایشش هم کنارش بوده است بخش جدایی ناپذیر وجود هر زنی زیباتر شدن و زیباتر به نظر رسیدن است که غیر از این باشد کائنات چیزی کم داردکاش دختران و زنان تنها به این بسنده می کردند که زیبایی های خود خودشان را قدری پر رنگ تر کنند نه اینکه از اصل و اساس داغانش کنند کاش حتی گاهی هم بدون هیچ آرایشی اما با اعتماد به نفس ظاهر می شدند آرایش کردن خیلی خوب است به شرطی که در تایید زیبایی های خودت باشد زیبایی های طبیعی خودت را پر رنگ تر کند نه اینکه زیبایی خودت را از اصل و اساس رد کند و بدلش هم مالی نباشد که فکر هم کنی مالی هست چقدر دوست دارم زنها و دخترها زیبایی های طبیعی خودشان را باور کنند

ای گوی زنخ، زلف چو چوگان داری

ابروی چو قوس، و تیر مژگان داری

خورشید جبین و چهره چون مه داری

میگون لبی و چشم چو مستان داری

فقط باید باورشان کنی

2011-03-09T12:12:00.001-08:00

از این راه بود که بارها در زندگی با خیلی آدم های جدی برخورد کردم. من پیش آدم بزرگ ها زیاد بوده ام و آنها را از خیلی نزدیک دیده ام. ولی نظرم درباره ی آنها چندان فرقی نکرده است. هر وقت به یکی از آنها بر می خوردم که به نظرم کمی تیزبین می آمد با طرح شماره یک که همیشه پیش خودم نگه داشته ام امتحانش می کردم. می خواستم ببینم آیا واقعا چیز فهم هست یا نه. ولی او هم همیشه می گفت این کلاه است آن وقت دیگر با او نه از مارهای بوآ حرف می زدم نه از جنگل های کهن و نه از ستاره ها. بلکه خودم را هم سطح او می کردم و از بازی بریج و گلف و سیاست و کروات می گفتم. و آن آدم بزرگ از اینکه با مردمعقولی مثل من آشنا شده بود خوشحال می شد

شازده کوچولو، آنتوان دوسنت اگزوپری، ابوالحسن نجفی، نیلوفر1389

NOT TO BE

2011-03-06T14:12:00.001-08:00

نمی گویم هوا برایم سمّ است

نمی گویم آب برایم سمّ است

نمی گویم پادزهری برتر از زهر نیست

که درمانِ همه ی دردهاست

نمی گویم جایم در جهان نیست اما

از خویش خسته ام

از عقل خسته ام

از جهل خسته ام

از فقر خسته ام

از خلق خسته ام

می خواهم بخوابم

ملودی منهدم/سندباد نجفی/کوثر1378

بیخود شده ام لیکن بیخود تر از این خواهم

2011-03-06T11:26:00.001-08:00

من هم بخواهم دست از سر فلسفه بردارم فلسفه دست از سرم بر نمی دارد عروسی میثم فیلمبردار به من گفت عکس عروس و داماد را روی دست در مجلس بگردانم تا برسم روی سن خودش رفت روی یک صندلی وسط تالار ایستاد و به من سفارش کرد به هر سمت و سویی که می روم حواسم به دوربین باشد و عکس را سمت دوربین نگه دارم همین طور که به سمت سن می رفتم یکدفعه چشمم افتاد به خانم سهرابی مجلس و عکس و خرده فرمایشات فیلمبردار و همه چیز را از یاد بردم از ذوق و شوق روی پا بند نبودم روبوسی و اظهار شادمانی و معرفی خودم تا بتواند مرا در مانتو و مقنعه ی مدرسه به یاد بیاورد که خیلی هم طول نکشید و به یاد آورد با اسم و فامیل و نام مدرسه. خانم سهرابی معلم فلسفه و منطق دوران دبیرستانم است کسی که برایم بلند بالایی و جذابیت افلاتون را داشت خود خود فلسفه بود کسی که مرا از درس های دوست نداشتنی ام که خواندنشان برایم زجر آور بود وارد فضایی کرد که عاشقانه در آن نفس می کشیدم حرف هایی که از جنس درس حوصله سر بر و بی معنی مثلا جغرافی نبود درس های مدرسه برایم بی وجه و بی مورد بودند که هیچ جذابیتی نداشتند فقط خواندن کتاب های غیر درسی را دوست داشتم کنفرانس دادن سر کلاس از موضوع های غیر درسی و خاطره نوشتن که همیشه هم مامان با خاطره نوشتن من مشکل داشت می گفت به جای ساعت ها نوشتن درس بخوان من اما امروز هم که نگاه می کنم همان سه کار خودم به دردم خورد نه درس ها و کتاب های آموزش و پرورش کلاس خانم سهرابی اما چیز دیگری بود در این کلاس منظم و درسخوان بودم هنوز کتاب های منطق و فلسفه دبیرستانم را مثل کتاب مقدس نگه داشته ام خانم سهرابی راه مرا برای همیشه عوض کرد و مسیر زندگی ام اینی شد که هستم راهی که دوستش دارم و از بودن در این راه لذت می برم در عروسی از همان لحظه که دیدمش همه ی اینها را گفتم، گفتم چند بار می خواستم به دیدنش بروم هر بار به بهانه ای ناخواسته نشده است گفتم همه ی بودن اکنونم را از کلاس هایش دارم از درس هایش از شیوه ی تدریسش شیوه ی بودنش در کلاس، همه را گفتم سرریز بودم از این دیدار نا بهنگام با صدای اطرافیان به خود آمدم وقتی برگشتم فیلمبردار آشفته و پریشان و البته بسیار عصبانی از این پیام بازرگانی چیزهایی گفت که به خاطر فاصله نمی شنیدم مهم هم نبود که بشنوم ناراحت و خود زنان و دلخور از اشاره های دستش فهمیدم می گوید ادامه بده عکس را سریع گرداندم و گذاشتم سر جایش و باز گشتم پیش کسی که با بودن در کلاس هایش یکبار برای همیشه هدفم در زندگی را تعیین کردم یکبار برای همه ی عمر تصمیم گرفتم می خواهم چگونه زندگی کنم و زندگی را از چه ارتفاعی ببینم

فلسفه

و برای رسیدن به آن به آب و آتش زدم و باز خود را بیش از این به آب و آتش خواهم زد

این تنها و یگانه راهی است که از قدم گذاشتن در آن پشیمان نیستم

من و خواب هایم

2011-03-05T23:22:00.001-08:00

من خیلی خواب می بینم هر شب خواب می بینم شاید باورش برای خیلی ها سخت باشد از خواب های کمدی که با صدای خنده ی خودم بیدار می شوم تا خواب های اکشن و حتی جنگ و خونریزی که وقتی بیدار می شوم از همان حس هایی دارم که خوشحال می شوم که در اتاقم و روی تختم هستم و همه چیز خواب بوده است خواب های من شبیه برنامه های تلویزیون عوض می شود به این ترتیب ممکن است در طول یک شب سه چهارتا خواب ببینم با موضوع ها و شخصیت های مختلف و متفاوت. یکی از ویژگی های خواب هایم این است که صبح که بیدار می شوم به صورت کلی می دانم در چه حوزه هایی چه اتفاق هایی می خواهد برایم بیفتد و چه کسانی را ملاقات خواهم کرد اما نکته ای در این رویاهای صادق من وجود دارد اتفاق های بد و ناخوشایند بلافاصله در همان روز پیش می آیند و به اصطلاح خوابم به سرعت تعبیر می شود خواب هایی که تعبیر آن اتفاق های قشنگ و خوشایند در زندگیم است شبیه خواب های یوسف است تازگی های به این نتیجه رسیده ام که بی گمان تعبیر خواب های خوب و خوشایندم از یک سال تا چهل سال زمان می برد من تابع قوانین مورفی نیستم خیلی منتظر ماندم خلافش اتفاق بیفتد اما نیفتاد

2011-03-04T00:49:00.000-08:00

داستان لیلا اقتباسی از لیزا نوشته ی متیو لیپمن بنیانگذار فلسفه برای کودکان و نوجوانان است که در برنامه ی درسی دانشگاه مونتکلیر نیوجرسی برای پایه های هفتم تا نهم تالیف شده است. اما داستان لیلا به نحوی تالیف شده است که بتواند در کلاس های خودمان تدریس شود. داستان این کتاب، داستان بلندی است که قهرمان اصلی آن فردی به نام لیلا است که در مدرسه و به همراه برخی معلمانش کندو کاوهای فلسفی را شکل می دهند و تلاش می کنند به مکاشفات فلسفی دست یابند. ویژگی اصلی این داستان، کندو کاوهای اخلاقی است که شخصیت های داستان عموما با آن درگیرند.

اتفاقات این داستان در فضای ایرانی رخ می دهد ولی تلاش شده است محتوای فلسفی داستان حفظ شود. شخصیت ها و دیالوگ هایشان ایرانی هستند و موضوعات مطرح شده در مباحث مربوط به زندگی و حیات بشری است. موضوعاتی که در آنها کندو کاو می شود بیشتر معطوف به آموزش فرایندهای استدلالی و تصمیم گیری اخلاقی اند نه معطوف به آموزش الگوهایی خاص از اخلاق و آموزه های دیگر

کودک فیلسوف، لیلا، سعید ناجی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ اول1389

پی نوشت: توضیحات بالا بخشی از مقدمه ی کتاب است

2011-03-03T12:01:00.000-08:00

مامان نمی داند به خاطر چه چیزی زن آقاجان شد

یک روز من را به پدرت دادند فکر کردم لابد بابای دومم است و من باید این دفعه دختر او باشم یک نفر یک مشت به پهلویم زد و گفت پدرت نیست شوهرت است از آن به بعد هر وقت مشت می خوردم می فهمیدم اتفاق مهمی افتاده

پرنده ی من/ فریبا وفی

شاید هم باید دوباره از همون جاده ای که تک و تنها اومدم/ تک و تنها برم و یادم بره واسه چی دل به این جاده زدم

2011-03-02T09:44:00.000-08:00

به دلایلی در این کتابخانه ثبت نام کردم که آن دلایل دیگر وجود ندارند و اکنون دلایل دیگری مرا وابسته ی خودش کرده است. با انگیزه های دیگری که همان زمان هم خوشایند بعضی نبود آمدم جایی مستقر شدم که شد محله ام شبیه محله ی خودمان با این تفاوت که محله ی خودمان محله ی خانواده مان هم هست اما محله ی کتابخانه محله ی من است و حالا بعد ازدو سال که هر روز ولو یک ساعت به آنجا رفته ام برایم معنادار است بخشی از عالمم است محله ی من کتابخانه و کلاس ورزش و حرکات موزون و هزاران چیز دیگر دارد من در آنجا دو کمد دارم که هر چه نیاز دارم را همان جا گذاشته ام دو سال است اما در محله ام با هیچ کس همسایه نشده ام با هیچ کس دوست نشده ام شاید ویژگی شخصیتی ام است انگار عادت کرده ام که دوستان صمیمی را از پشت میزهای دانشگاه پیدا کنم نه از کلاس زبان و کتابخانه و همایش و نشست و سخنرانی. در کتابخانه ی محله ام اگر سلام کنند جواب می دهم وگرنه سکوتم اگر بپرسند پاسخ می دهم و گرنه سکوتم اگر کتابی دفتری جزوه ای لازم داشته باشند که ندارند می دهم اما تا الان نخواسته اند چون حتی یک فلسفه خوانده هم آنجا ندیده ام تنهایی می خوانم تنهایی غذا می خورم تنهایی می روم و می آیم در این سکوت گاه هفت هشت ساعته ام دراین سیر انفس و افاق از سالن مطالعه به غذاخوری از غذاخوری به مرجع از مرجع به نمازخانه از نمازخانه به کلاس ورزش واز کلاس ورزش به روزنامه خواندن و چایی و کاکائو و سالن مطالعه خودم خودم را همراهی می کنم شاید خو کردن به این تنهایی بزرگ خیلی هم اتفاقی نباشد در دایره قسمت اوضاع چنین بود که این کتابخانه را کشف کنم در کشفم به همان اندازه که نزدیک شدم دور شدم آنقدر دور شدم که فقط من ماندم و سالن مطالعه و مرجع و غذاخوری و نمازخانه و ورزش و حرکات موزون گاه گداری زومبا فریاد هیجان آوری است وسط وسط وسط تنهایی بزرگم که حسی شبیه شنا و استخر دارد همان حسی که همه چیز را از یادت می برد وقتی داخلش هستی ووقتی بیرون می آیی خستگی نمی گذارد که یاد چیزی کنی گاهی اوقات اما دوست دارم با همکلاس هایم باشم با الهام با آزاده با بنفشه با نازی با محبوبه یکی شان هم کافیست که مشکلات کوچکت را برایشان بزرگ کنی که حس همدردیشان از عادی هم کمی بیشتر بر انگیخته شود بی مزه ها را آنقدر بامزه تعریف کنی که نتوانند به بامزگی تو جایی نقل قول کنند و هی بگویند خودش یه جور بامزه ای می گفت باید خودش باشه از خنده ریسه بروند و زنها چشم غره بروند که دخترای این زمونه چقدر عوض شدن دیروز تا مترو طالقانی با دو تا از همکلاس های زبانم رفتم برایشان از عروسی و چیزها ی دیگر تعریف کردم هم کلاس هایم گفتند چقدر بامزه ای چقدر باحالی چه عکس های قشنگی عروسی برادرت سنگ تموم گذاشتی (حالا نگویید دچار نارسیسیم است کسانی که مرا می شناسند می دانند اگر همین ها به من گفته بودند چقدر بی مزه ای حتما نقل قول مستقیم می کردم بی کم و کاست) اما همهنگام که هر دوآنها جلوی در مترو دست دادند و خداحافظی کردند همان جا محو شدند پس وقتی می گویم تنهایی پس پشت مرزهایی است که به سختی هر کسی را راه می دهید خلاصه که در دایره ی قسمت که اوضاع چنین است گیج و منگم خانمی در آرایشگاه می گفت چقدر تو آرومی احتمالا یا کم بچه هستید یا خواهر نداری از آن روز رفتم تو نخ کسانی که چهار تا پنج تا شش تا به بالا خواهر و خواهر زاده و هر چند تا برادر دارند راست می گفت چقدر آنها آرام نیستند چقدراهل دست گرفتن آدم ها هستند چقدر روحیه ی طنز پردازی شان بالاست چقدر کمتر از من خجالت می کشند کمتر از من از دیگران عذرخواهی می کنند زودتر از من با دیگران دوست می شوند و چقدر چقدرها که با من متفاوتند کمتر از من در تنهایی بزگ گیج می خورند آدم اگر از نظر دیگران همه چیز تمام باشد گاهی خودش می داند که همه چیز تمام نیست یک چیزهایی کم دارد احساس تنهایی مرموز است می رود زیر پوستت و تا مغز استخوانت نفوذ می کند

گاهی این تنهایی بزرگ را بسیار بسیار بسیار دوست می دارمش اما گاهی هم کلافه ام می کند چون حرف دارم برای گفتن و گوش می خواهم برای شنیدن گاه دوست دارم گوش باشم برای شنیدن این تنهایی بزرگ را به همان اندازه که دوست دارم گاهی واقعا دوستش ندارم کلافه ام می کند

فاجعه ی گود برداری پاساژ حمام سید محسن

2011-03-02T00:19:00.000-08:00

این سه جوان در فاجعه خراب شدن محل کسبشان در بازار تهران به علت گود برداری پاساژ حمام سید محسن در زیر آوار جان خود را از دست دادند نمی دانم کدام مهندس احمقی جواز این پاساژ را صادر کرده است نمی دانم در برابر چقدر رشوه به اندازه ی پنج طبقه گودبرداری کرده اند و مسائل ایمنی را هم رعایت نکرده اند نمی دانم کدام مهندس نادانی مهندس ناظر بوده است نمی دانم جواب پدرعلی را زنش را که تازه چهار ماه بود باعلی زیر یک سقف زندگی می کرد و مادرش را که با شنیدن این خبر سکته ی مغزی کرده است چه کسی می خواهد بدهد نمی دانم جواب پدر و مادر و زن عقد کرده ی احمد را چه کسی می خواهد بدهد نمی دانم در این بی صاحب آباد چه کسی می تواند احمقی را که چک سفید امضا جلوی این خانواده ها می گذارد سر جایش بنشاند نمی دانم حاج علاالدینی به چند پاساژ دیگر غیر از پاساژ علاالدین خیابان جمهوری نیاز دارد که برسد به جایی که حس کند بس است دیگر کافی است برای یک عمر هفتاد هشتاد ساله یک آدم به چقدر پول نیاز دارد اینهمه ثروت را برای چه و به چه قیمتی می خواهد؟ نمی دانم مادری که در ختم پسرش کف می زند و شکلات می ریزد هیچ وقت دل سوخته اش آرام می گیرد یا نه؟ نمی دانم حاجی از پس جواب به مادری که سکته ی مغزی کرده است و در ختم پسرش فقط حضور فیزیکی دارد و پسر هفده ساله ای که شاگرد احمد بود و خرج خانواده اش را می داد بر می آید یا نه؟ نمی فهمم چرا در این مملکت گل و بلبل دو سگ درست و حسابی نداشته اند که به جای رفتن به سمت بوی کباب زیر آوار مانده ها را پیدا کنند چرا امین باید همان ساعت های یک و دو جلوی دوربین تلویزیون بگوید به موبایل زنگ می زنند و می گویند ما زنده ایم ما را نجات دهید اما مرده شان را هفت بعد از ظهر بیرون بکشند نمی دانم چرا خبر کشته شدن در این مملکت مثل بالا و پایین شدن بازار بورس گران و ارزان شدن کالاها ثبت نام کنکور و هزار خبر دیگر به سادگی گفته می شود نمی دانم های بسیاری دارم اما می دانم دوست دارم کمترین هزینه ای که باعث و بانی های این پاساژ می دهند این باشد که کارشان برای همیشه بخوابد و هر سه این خانواده ها هیچ وقت رضایت ندهند این کمترینش باشد

احمد وعلی هر دو از اقوام ما بودند و مهدی شاگرد احمد بود اسم ها از چپ به راست: احمد، علی، مهدی

2011-03-01T12:30:00.000-08:00

با اینکه بلاگ اسپات فلّه ای فیلتر شد نمی دونم چرا همچین حال خوشی یهم دست می ده وقتی می گم وبلاگم فیلتر شده یه جور غرور خوشمزه که پیشتر ها مزه مزه هم نکرده بودم

2011-02-28T12:49:00.000-08:00

این روزها آنقدر اوضاع قمر در عقرب است که حس کردم نیاز دارم کسی بیاید و بگوید عزیزم تو قوی تر از این حرفها هستی اما کسی نیامد و نگفت ناخودآگاه روی فایل ویژگی های متولد فروردین کلیک کردم اندکی حسم بهتر شد

به ویژه جایی که نوشته بود

در عمل تقريبا كاري وجود ندارد كه زن متولد فروررين ازعهده اش برنياید.اگر از او چيزي را بخواهند و يا احساس كند كه داشتنش براي او ضروري است ، مصممانه قدم پيش مي گذارد اعم از اين كه آن كار انجام شدني باشد يا نباشد و به همين ترتيب در مقابل مشكلات چنان پايداري از خود نشان مي دهد و چنان خود را با محيط تطبيق مي دهد كه باورش به راستي مشكل است.زني را مي شناختم كه به علت خراب شدن وضع مالي شوهرش مجبور بود با سه بچه خود در يك آپارتمان دو اتاقه زندگي كند . او روزي در خانه با خانمي كه فال قهوه مي گرفت و اصلا با يكديگر آشنايي نداشتند ، بر خورد كرد و اين خانم پس از نگاه كردن به فنجان قهوه كه از آن نوشيده بود ، با ناراحتي گفت كه زندگي سختي در انتظارش مي باشد و اين زن صادقانه پرسيد : مي توانيد بگوئيد كه اين زندگي تلخ از كي شروع مي شود؟ همين خانم يك روز به سرش زد كه يك سگ هم بياورد و نگاه دارد و چون صاحب خانه گفت كه « خانم : شما خودتان هم براي دو اتاق زيادي هستيد تا چه رسد به اينكه سگ هم بياوريد » براي جامه عمل پوشاندن به خواسته اش ناگهان به فعاليت افتاد و به اين در و آن در زد و يك دوره كلاس كار با كامپيوتر را ديد و خلاصه در كمتر از يك سال وضع زندگي خود را از اين رو به آن رو كرد. با در آ مد خوبي كه نصيبش شده بود ، آپارتمان بزرگتري گرفت و سگ مورد دلخواهش را به خانه آورد . او تمام اين و تلاش را فقط براي آوردن يك سگ به خانه و باز كردن جا براي آن سگ تحمل كرد . زن متولد برج قوچ به علت خوش بيني زياد ، هميشه معتقد است كه تيره روزي و ناكامي سرانجام روزي بر طرف مي شود و آفتاب هميشه زير ابر نمي ماند و به علت داشتن يك چنين طرز تفكري است كه به معجزه هم اعتقاد دارد و معجزه هم براي كساني كه به آن اعتقاد دارند، هميشه رخ مي دهد .

وقتی نگاهی تند و سریع به گذشته انداختم با همه ی وجود حس کردم خیلی هم بیراه ننوشته است با خودم گفتم

بی تردید معجزه می شود

حتی اگر نشود

این خیال را راغبترم

2011-02-25T12:56:00.001-08:00

گُفتُمِش چرا ماه پیشانونامهربونی

گفت می خوام بسوزونُمِت تا قدرِمُ بدونی

با صدای دریا دادور دیوونه کننده اس

عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد

2011-02-25T00:32:00.000-08:00

فیلتر شدن سوفیا یک مزیت بزرگ برای من داشت گاهی اوقات فکر می کردم سوفیا خواننده ندارد یا اگر دارد خواننده هایش خیلی کم هستند ده روزی است که دست کم روزی یک پیامک برایم می آید که وبلاگت چی شده؟ خوبی؟ زنده ای؟ خب منم آدمم ذوق می کنم دیگه

عرض کنم خدمت خواننده های محترم و عزیز سوفیا من همچنان به روز هستم اگر می توانید از

Reader

مطالب را دنبال کنید

2011-02-24T11:39:00.001-08:00

نازنین در راستای بخشش کتاب هایش تعدادی از کتاب هایش را هم به من بخشیده است تعدادی از آنها ترجمه های خودش است که با اصلش آورده است گفت برای تطبیق دادن خوب است تعدادی از آنها را یکشنبه که سرزمین موعود قرار داشتیم برایم آورد بخشی را هم امروز قبل از کلاس بهم داد و در اوج نا امیدی رو کرد به من که از دیدن کتاب ها چشم هایم برق می زد و گفت کاری می کنم که لباس های تنت را هم ببخشی از عالم نازنین و راهی که در پیش گرفته است خوشم می آید راهی که هر کسی نمی تواند برود از همه ی چیزهایی که بخشیده بود فقط کتاب هایش مانده بود که همه را می خواهد به یک منطقه ی محروم ببخشد برعکس او من آدم سرشار از تعلقی هستم هر کس وارد اتاقم شود متوجه می شود که به چه چیزهایی دلبسته ام و چقدر عالم پر و پیمانی دارم ارزشگذاری نمی کنم که کدامیک درست تر است راه من یا راه نازنین؟ با همه ی اینها عالمش را دوست دارم بی آنکه خودم بهره ای از عالمی این چنینی برده باشم در هر حال خوشحالم که تعداد بسیاری کتاب به دستم رسیده است که خواندن بعضی از آنها را این روزها نیاز دارم

چهارشنبه صبح چهارم اسفند ماه هزارو سیصدو هشتاد و نه

2011-02-23T03:28:00.000-08:00

تو نه چنانی که منم، من نه چنانم که تویی

تو نه بر آنی که منم، من نه بر آنم که تویی

2011-02-23T03:16:00.000-08:00

خدا می دونه از وقتی بلاگر فیلتر شده چقدر از حرف هام تاریخ مصرفش گذشته البته بعضی هاشون رو بعدها خواهم گذاشت الان کتابخانه هستم و نفهمیدم از کجا تونستم بیام تو وبلاگم و هیچ کدوم از نوشته هام هم همراهم نیست که بذارمشون همین بس که این هفته و هفته ی گذشته هفته ی سختی رو داشتم و هنوز احساس خستگی می کنم همه ی بدنم درد می کنه عروسی و عزا با هم بود هر چی بود میثم هم رفت کلی از دست با با خندیدم صبح عروسی میثم بهم گفت

خب پسر عزیزم خسته نباشی دخترا رو بیرون کردیم خیالمون راحت شد

پی نوشت: الان هم که این پست را نوشتم خودم نتوانستم وارد وبلاگم شوم و ببینمش و حتی جواب کامنت بدهم پس اگر از این کویر وحشت به سلامتی گذشتید به شکوفه ها به باران برسانید سلام مارا

آیا جای فلسفه برای کودکان د رمدرسه است؟

2011-02-12T21:26:00.000-08:00

قسمت دوم

در قسمت نخست به تفاوت فلسفه برای کودکان در خانه و روش فراگیر آن در مدرسه رسیدیم در ادامه به تفاوت نخست آن می پردازیم

اما سه تفاوت زیر اصلی هستند

نخست آن که به نظر من مدرسه به شکلی اساسی تجربه ای اجباری برای افراد جوان شمرده می شود. کودکان و افراد جوان کمی هستند که حق انتخاب دارند که آیامی خواهند در مدرسه باشند یا خیر؟ و در بیشتر موارد هیچ حقی ندارند یا حق انتخاب بسیار ناچیزی دارند تابرگزینند که به کدام مدرسه می خواهند بروند همین که به آن جا می روند، مدرسه به سوی قانونمند بودن، مستبد بودن و قانون سلسله مراتبی گرایش پیدا می کند. چشم داشت آن ها این است که دانش آموزان از قانون پیروی کنند این قانون را بزرگسالانی که مدرسه هارا می گردانند نهاده اند و اجرای آن بر گردن آموزگاران است همه چیز در دست بزرگسال هاست و دانش آموزان در مورد چیزهایی که در مدرسه پیش می آید چیز چندانی برای گفتن ندارند دانش آموزان در بیشتر جاها در هیچ بخشی از کارهای مدرسه حق گزینش ندارند و از آن چیزی نمی آموزند به جز تکلیفی که در خانه بر گردنشان است البته جایی برای این پرسش نیست که آیا را انجام می دهی یا خیر؟ جان تیلر گائو یک آموزگار پیشین مدرسه ی دولتی در نیویورک که از او سپاسگزاری شایانی شده است گفته است مدرسه زندان کودکان است

با این که بعضی از مدارس می کوشند نشان دهند که گرامی داشتن و سپردن کارها به دانش آموزان برای آنان مهم است اما کودکان حس می کنندکه کسی نمی خواهد کاری را به آن ها بسپارد که این حس شایسته نبودن را به آنها القامی کند آنها شایسته اند تا بگویند که چه چیزی می خواهند یاد بگیرند که می خواهند بدانند به همان روشی که ما گزینش را به یک نوزاد می سپاریم تا یاد بگیرد از شیر مادرش بخورد

بخندد یا راه برود مدرسه ها دانش آموزان را جاندارانی بی ادب و نیازمند به توانایی آموزگار برای یادگیری می بینند آن ها اجازه ندارند که از گرایش ها و نیازهای خود برای یادگیری پیروی کنند اما از آن ها خواسته می شود تا پیروی کننده ی روش جدی آموزش که بزرگسالان طراحی کرده اند باشند

با آن که من کودک پیش دبستانی را نمی شناسم که گرایشی به مدرسه رفتن نداشته باشد اما این روزها بسیاری بچه هایی که به کلاس سوم یا چهارم می رسند شکیبایی و گرایشی به یادگیری در مدرسه ندارند و ناخواسته آن جایند. آن ها می دانند که ناخواسته آن جا هستند و در آن جا باید ناخواسته کاری را بکنند که از آن ها خواسته می شود آن ها از پرسش دست بر می دارند و این آغاز از میان رفتن کنجکاوی و گرایش های آن ها به یادگیری است آیا این که بسیاری از دانش آموزان ناراحت و ناشکیبا هستند برای شما شگفت آور نیست؟ از دید من نیاز به پافشاری برای برگزاری کلاس های مدیریت در کلاس برای آموزگاران دانشگاه های تربیت معلم برآمده از خط مشی آموزشی بی کنش و سردی است که مدرسه ها از کودکان می خواهند

سودمند است بدانیم که بنای مدرسه های دولتی همان طور که که می دانیم پیش رفتی است که به تازگی ایالات متحده به آن رسیده است این مدرسه ها نبود تا این که در قرن نوزده مدرسه های دولتی به نام موسسه های اجباری بنا شد و دیگر آموزش کودکان بر گردن خانواده ها نبود تا پایان قرن هجده بیش تر کودکان کم و بیش در خانه آموزش می دیدند جایی که هر کدام از نیازهای آن ها و خط سیر رشد آن ها آسانتر بررسی می شد

فلسفه برای کودکان، آموزش و پرورش را طبیعی و البته نا همسان برای هر بچه می داند از نقطه نظر من نکته بنیادی در فلسفه برای کودکان این باور است که کودکان برای یادگیری نیازی به اجبار و زور ندارند بچه ها کنجکاوند و شگفتی بسیاری در برابر رخ دادهای گیتی از خود نشان می دهند در حلقه ی کندوکاو فلسفی برای طرح پرسش و پیش رفت در کندو کاو ما روی این کنجکاوی طبیعی حساب می کنیم و به دنبال این هستیم که از شگفتی آن ها نسبت به چیزها بهره بگیریم و به آن ها یاری رسانیم که نقطه نظر ویژه ی خودشان را بسازند و آن ها را بگویند این تک بودن و ویژگی هر کودک است که شاخه های فکری در گفت و گوهای فلسفی را بسیار پر بار می کند فلسفه برای کودکان در آن ها خودباوری ایجاد می کند ما به آنها باور داریم که آن ها توانایی طبیعی برای کنجکاوی طرح پرسش و انگاشتن و و گفتن را دارند و این ها توانایی هایی هستند که برای یاد گیری راستین مورد نیازند

ادامه دارد

نیلوفر

2011-02-09T12:43:00.000-08:00

نیلوفر یکی از دختردایی هایم است که به نظرم شخصیت جالبی دارد در مهمانی ها خیلی کم شرکت می کند اگر شرکت کند خیلی کم حرف می زند گاهی فکر می کنی خیلی از اتفاق های اطراف برایش اهمیتی ندارد البته در زندگی خصوصی خودش با وجود داشتن فرزند فوق العاده موفق است آدمی که هر کاری را شروع می کند در آن فوق موفق می شود شنا را شروع کرد تا غریق نجاتی پیش رفت به گونه ای در این راه تمرین و تلاش می کرد که به دلیل آسیب های جدی برای مدت ها پزشک او را از شنا کردن منع کرد وقتی سراغ طراحی رفت مثل همه با سیاه قلم شروع کرد اگر کسی سیاه قلم را یک ساله یا دو ساله کار کند می تواند رنگ را شروع کند او سالها سیاه قلم کار کرد و بعد سراغ رنگ رفت تابلوهایش بی نظیرند اما نکته ی جالب برای من درباره ی این شخصیتِ خاموش غافلگیر کردن هایش است بعد از جلسه ی دفاعم بلافاصله پیامک زد و تبریک گفت باور نمی کردم که اصلا برایش مهم باشد که دفاع کرده ام یا نه؟ چند شب پیش هم برایم ایمیل زده بود که کتابم را کامل خوانده است و درباره اش نظر دارد که برایم خواهد نوشت بعضی وقت ها فکر می کنم آدمی که این همه فکر می کنی دور است چقدر نزدیک است و چون در اتفاق های مهم زندگی به یادت است و به یادت می آورد که به یادت بوده است یکی از آدم های به یاد ماندنی روزگارت می شود حتی اگر همه ی سال بیش از ده جمله هم با او سخن نگفته باشی

2011-02-07T13:18:00.001-08:00

اول یا دوم دبیرستان بودم یه روز از مدرسه رسیدم خونه یه مطلب خیلی جالب تو مدرسه بهمون داده بودن به مامان گفتم برات بخونم گفت بخون من شروع کردم به خوندن زنگ در و زدن مامان به میثم گفت برو درو واکن گفتم مامان گوش می دی گفت آره تو بخون منم ادامه دادم میثم با یه کاسه سمنو اومد بالا منم همچنان داشتم مطلب رو می خوندم مامان به میثم گفت کی داده گفت نذری بوده زن عمو آورده گفتم مامان گوش می دی گفت آره تو بخون بعد به میثم گفت یه قاشق بیار بخور گفتم مامان گوش می دی گفت آره بابا تو بخون من ادامه دادم مامان به میثم گفت خیلی قوت داره یا بخور یا نمی خوری بذار تو یخچال منم ناراحت شدم گفتم گل لگد نمی کنم ها مامانم گفت گوش می دادم گفتم اگه راست می گی از کجا بخونم؟ یه خورده فکر کرد گفت از اون جایی بخون که گفت گل لگد نمی کنم!

مناجات

2011-02-05T13:38:00.001-08:00

خدا جونم یه دونه ای

رفع یکی دو سوء تفاهم کوچک

2011-02-04T12:41:00.000-08:00

یک: وقتی بچه بودم یکی از بازی های محبوبم بازیی بود که تعدا بسیاری دور هم می نشستیم و بعد اولی در گوش دومی یک چیزی می گفت دومی سعی می کرد هر چه شنیده به سومی بگوید و همین طور تا نفر آخر که کلمه یا جمله ی کوتاه را بلند می گفت و بعد به نفر اول می گفتیم تو چی گفته بودی؟ نفر اول می گفت چی گفته و همه از این یک کلاغ چهل کلاغ لذت می بردیم و البته الان که فکرش را می کنم خیلی وقت ها هم کلمه ها بی مزه بود ولی ما قاه قاه می خندیدم اما خیلی جالب بود که حرف اول با آخر این همه تفاوت داشت گاهی اوقات نوشته ها از ذهن بر کاغذ و از کاغذ بر اذهان دیگر و در نقل قول کردن پروسه ی همین بازی را طی می کند

دو: من درباره ی ازدواج منفی فکر نمی کنم و در این مورد مثبت اندیشم اما نمی دانم چرا اقوام محترمی که وبلاگم را می خوانند آه از نهادشان بلند شده است که مطالبم درباره ی ازدواج منفی است البته این مقوله خیلی با روح و روان آدم ها سر و کار دارد وقتی

درباره اش صحبت می کنی برداشت های شخصی درباره اش بسیار است برای همین به راحتی نمی توان حکم کلی صادر کرد و نوشتن درباره اش به این دلیل نیز سخت است

سه: اسم هایی که به کار می برم خیلی موقع ها ممکن است تشابه اسمی باشد تا مطمئن نشده اید ذهن کسی را آشفته نکنید که چه نشسته ای که فلانی در وبلاگش از تو چه نوشته است و چه ننوشته است با تو مخالف است و موافق است و از این حرف ها

سرانجام شازده کوچولو گفت

آدم ها کجاند؟ در بیابان آدم کمی احسا س تنهایی می کند

مار گفت

پیش آدم ها هم احساس تنهایی می کند

2011-02-03T13:59:00.001-08:00

پس شازده کوچولو روباه را اهلی کرد و چون ساعت جدایی نزدیک شد روباه گفت

آه!...من گریه خواهم کرد

شازده کوچولو گفت

تقصیر خودت است من بد تو را نمی خواستم، ولی خودت خواستی که اهلی ات کنم

روباه گفت

درست است

شازده کوچولو گفت

ولی تو گریه خواهی کرد

روباه گفت

درست است

پس حاصلی برای تو ندارد

چرا دارد رنگ گندم زارها

سپس گفت

برو دوباره گل ها را ببین. این بار خواهی فهمید که گل خودت در جهان یکتاست بعد پیش من برگرد تا رازی را به تو هدیه کنم

شازده کوچولو رفت و دوباره گل ها را دید به آنها گفت

شما هیچ شباهتی به گل من ندارید شما هنوز هیچ نیستید کسی شما را اهلی نکرده است و شما هم کسی را اهلی نکرده اید روباه من هم مثل شما بود شبیه صد هزار روباه دیگر ولی من او را دوست خودم کردم و حالا او در جهان یکتاست

و گل ها سخت شرمنده شدند

شازده کوچولو باز گفت

شما زیبایید ولی جز زیبایی چیزی ندارید کسی برای شما نمی میرد البته گل مرا هم رهگذر عادی شبیه شما می بیند ولی او یک تنه از همه شما سر است چون من فقط او را آب داده ام، چون فقط او را زیر حباب گذاشته ام چون فقط برای او کرم هایش را کشته ام(جز دو سه کرم برای پروانه شدن)چون فقط به گله گزاری او یا به خودستایی او یا گاهی هم به قهر و سکوت او گوش داده ام چون او گل من است

پایان ناخوش اما خوش

2011-02-02T23:44:00.001-08:00

دیروز با نازنین درباره ی روابط آدم ها خیلی صحبت کردم ناخودآگاه بخشی از حرف هایمان مربوط به توهین کردن بود نازنین معتقد است که در برابر توهین و یا حرف هایی که آدمی حس می کند بار اهانت دارد نه تنها نباید پاسخی با مضمون "خودتی" از جنس پاسخ های دوران بچگی را داد که باید به وجد و رقص آمد به جای آنکه رنجیده خاطر شوی و دائم خود خوری کنی که چرا به من چنین گفت بایداز او ممنون باشی که یکبار برای همیشه تکلیف خودت را با خودش روشن کرده است و با یک تیر خلاص یک توهین راحتت می کند تا به حال به توهین این گونه نگاه نکرده بودم نازنین می گوید توهین وبد و بیراه این امکان را به آدم می دهد که برای همیشه یادت بماند این آدم دیگر تمام شده است اگر جمله ی آخر رابطه ای گونه ای از توهین باشد این امکان را به تو می دهد که واقعی واقعی می روی پی کارت و دیگر پشت سرت را به هر بهانه واهی و کوچک نگاه نمی کنی

پی نوشت: البته امیدوارم هیچ گونه رابطه ای این گونه پایان ناخوشایند نداشته باشد به خصوص که ما ایرانی ها به پایان خوش عادت کرده ایم از شاهزاده ها و همسرانشان که می روند تا سالهای سال با خیر و خوشی زندگی کنند تا شنگول و منگول که آقا گرگه نمی تواند هضمشان کند و قصه های جن و پری، تا سریال های آبکی صدا و سیما و فیلم های سینمایی و هزاران داستان دیگر . ما با این پایان های خوش بزرگ می شویم و قد می کشیم برای همین تاب پایان ناخوش را نمی آوریم یا به سختی تاب می آوریم اما به نظرم با این ایده ی نازنین می توانید از پایان ناخوش هم به وجد و رقص بیایید

2011-02-02T10:21:00.000-08:00

اندر ضمیر دل ها گنجی نهان نهادی

از دل اگر برآید در آسمان نگنجد

2011-01-31T10:32:00.000-08:00

کات
خوب نبود
تو چته؟
دوباره می گیریم

9921
مین روز زندگی من

منبع: وبلاگ یک سرخپوست خوب

2011-01-31T00:25:00.000-08:00

آدما نون دلشون رو می خورن

2011-01-29T23:38:00.001-08:00

این روزها دلم می خواد شیرجه بزنم قسمت عمیق اراده ام و تا آخر دنیا ماهرانه شنا کنم و هیچ وقت هم نفس کم نیارم

همین

2011-01-28T22:49:00.001-08:00

در ازدواج از هر کجا شروع کنی به اخلاق می رسی از زیبایی شروع کنی به اخلاق میرسی از خوش تیپی شروع کنی به اخلاق می رسی از تحصیلات شروع کنی به اخلاق می رسی از پول شروع کنی به اخلاق می رسی از مذهب و دینداری شروع کنی به اخلاق می رسی از بی دینی شروع کنی به اخلاق می رسی از خدا شروع کنی به اخلاق می رسی از بی خدایی شروع کنی به اخلاق می رسی

درآسمان ازدواج با هر پروازی که بپری در فرودگاه اخلاق فرود می آیی

اینکه هر کسی دوست داشته باشد از کجا شروع کند ناگفته پیداست که اختیاری است و کسی نمی تواند کسی را مجبور کند که از کجا شروع کند اما ختم شدن آن به اخلاق جبر تاریخی است

پی نوشت: در این وبلاگ هیچ وقت دلم نمی خواست باب روابط زن و مرد، ازدواج و موضوع های مرتبطش را باز کنم اماچند وقت پیش نیلوفر با یک سوال و یک کامنت فایلش را در ذهنم باز کرد که همچنان باز مانده است اما با همه ی وجود حس می کنم همه ی قصه همان است که نوشتم نه چیزی بیش

2011-01-27T23:47:00.000-08:00

یک هفته ای بود خانه ی آقاجان اینا بودم یک روز خیاط خانوم اومد و لباس های سفارشی خانوم روکه آماده شده بود آورد خانوم و خیاطش مدتی رو به حرف زدن و خوش و بش گذراندند بعد خانوم رو کرد به من و گفت

مادر یه چایی برای آقاجانت بریز و ببر مزد خیاط رو ازش بگیر بیار

آقاجان تو حیاط داشت باغچه ها و گل ها را آب می داد منم یه چایی ریختم و تا وقتی برسم ته حیاط پیش خودم می گفتم اول بذارم آقاجان چایی اش و بخوره بعد بگم یا همون موقع که سینی رو گذاشتم بگم و به نحوه های متفاوت گفتنم فکر می کردم پیش آقاجان که رسیدم سینی چای رو گذاشتم کنار صندلیش روی یه چهار پایه آقاجان گفت دستت درد نکنه آقاجان این چای چند؟ خندیدم گفتم آقاجان شصت هزارتومن گفت آقاجان برو از تو مِجریِ شصت تومن بردار

پی نوشت: امروز چهارمین سالگرد درگذشت آقاجان است امیدوارم روح هر دوشون شاد باشه

سربازی ِآقای برادر و من

2011-01-26T17:03:00.003-08:00

گه گاهی دوست دارم اسم نزدیکانم را از طریق گوگل ردیابی کنم و ببینم کجاهای عالم سیر می کنند امشب اسم آقای برادر را جستجو کردم یک نفر در پستی با عنوان سربازی این گونه نوشته بود

امروز داشتم خاطرات دوران آموزشی سربازیم رو مرور میکردم . خوب که دقت کردم دیدم هر نفر به یه کاراکتر خاص ( البته از نگاه من ) تبدیل شده . میخوام اونارو اینجا بنویسم تا هم یادگاری برای خودم باشه و هم سایر دوستان

و بعد اسم و فامیل هر کس را نوشته بود و در برابر اسمش توصیفاتی درباره اش نوشته بود اسم و فامیل آقای برادر را نوشته بود و اینگونه توصیفش کرده بود .

عضو تیم طناب کشی . مودب ، با وقار و شخصیت . کار نرمش و ورزش گروهان با هاش بود چون خودش چندین سال تو باشگاه اینکاره بود . صبح ها اول نرمش همیشه یه جمله میگفت که گاهی خیلی فلسفی بود بچه ها هنگ میکردن

آقای برادر آخر همین ماه درست روز عروسی میثم سربازی اش تمام می شود و چون متاهل است واقعا روزگار سختی را گذراند تازه با مدرک فوق لیسانس و درجه داشتن اشکش درآمد خدا به داد سرباز صفرها برسد در هر حال وقتی این دو خط مطلب را خواندم یاد شب هایی افتادم که تا نیمه های شب بیدار می ماندیم بحث های فلسفی و اخلاقی و خانوادگی می کردیم یادده سال پیش که صبح ها با هم راهی دانشگاه می شدیم و خیلی از عصرها و غروب ها با هم برمی گشتیم و در تمام مدت بحث و حرف بود گاهی هم من سکوت مطلق بودم و او که برای تقویت زبانش بخش اعظم فیلم ها را حفظ بود از حفظ می گفت و من فقط گوش بودم فاصله ی سنی ما هر سه تا یکی یک سال است یعنی همین آقای برادر که اکنون سرباز است تنها دو سال از من کوچکتر است و میثم که آخر ماه عروسی اش است یک سال ازمن کوچکتر است خیلی وقت ها فکر می کنم شاید همین فاصله ی سنی کم این صمیمیت و علاقه را موجب شده است گاهی هم فکر می کنم طرز تربیت مامان این علاقه خالی از حسادت را در ما به وجود آورده است درست است که از زمانی که آقای برادر ازدواج کرده کمتر می بینمش وسه سال است که دیگر به دلیل مشغله های او با هم شبیه آن روزها صحبت نمی کنیم اما دوستش دارم و با موفقیت هایش شاد می شوم و همیشه امیدوارم که هر دو شان فوق موفق باشند یکی از دوستانم از برادرش ناراضی بود که ازدواج کرده دیگر کاری به کار ما ندارد برایش توضیح دادم که این طبیعت مردانه است نباید دلگیر شوی و بعد برایش گفتم که یک شب برای آقای برادر پیامک زدم که دلم برایت تنگ شده آقای برادر جواب داد وا!!! دوستم گفت ناراحت نشدی گفتم نه خندیدم و پیامکش را به یادگار نگه داشتم الان آه کشیدم هیچ وقت فکر نمی کردم خاطره ای از دوره ی آموزشی آقای برادر که من اصلا نبودم مرا ببرد به روزهایی که من بودم و آقای برادر

2011-01-26T09:27:00.000-08:00

تازگی ها متوجه شده ام که هر چه پست ها را طولانی تر می نویسم از مقصود و منظورم دورتر می شوم از خواندن وبلاگ هایی که در یک جمله به اندازه ی یک کتاب حرف می زنند خوشم می آید در واقع کوتاه گفتن و عمیق گفتن سخت است اما هنوز نتوانستم به الگویی دست پیدا کنم که سبک نوشتنم برای خودم هم مشخص باشد دو پستی که درباره ی ارتباط آدم ها و شناخت آنها نوشته بودم گویا خیلی گویا نبود یاد این مطلب وبلاگ سی و پنج درجه افتادم که به نظرم همه ی منظورم را در همین چند جمله گفته بود به نظرم رسید عینا اینجا بگذارم اینجا وجه اخلاقی را که اولین و مهم ترین در هر رابطه است گفته اما درباره ی سایر امور هم به همین نحو است سی و پنج درجه نوشته بود

آدم‌هایی که باگ‌های جدی شخصیتی دارند، همیشه به شما فرصت می‌دهند که قبل از جدی شدن رابطه‌ها دست ِ رو شده‌شان را ببینید. آدم‌هایی که خشم‌گین‌شان یک آدم دیگری می‌شود، همیشه و دیر یا زود فرازی از "اوه این دیوانه دیگر کیست" به عنوان اشانتیون در چنته دارند. این ماییم که ترجیح می‌دهیم چشمانمان را ببندیم و امیدوار باشیم که "نه، همین یک بار بود". آدم باید یک جایی در زندگی‌اش بفهمد که تکرار این تجربه حماقت مکرر است
دو پست مرتبط

پیچیده ای که در ساده ها پیچیده است

تو مو می بینی و من پیچش مو

2011-01-25T10:53:00.000-08:00

حدود یازده سال پیش کشیدمش یعنی بیستم آبان هزاروسیصدو هفتادو هشت پنج شنبه ساعت هفت و ده دقیقه ی شب / مداد رنگی

2011-01-25T10:41:00.001-08:00

روباه گفت

فقط چیزهایی را که اهلی کنی می توانی بشناسی. آدم ها دیگر وقت شناختن هیچ چیز را ندارند. همه ی چیزها را ساخته و آماده از فروشنده ها می خرند. ولی چون کسی نیست که دوست بفروشد آدم ها دیگر دوستی ندارند. تو اگر دوست می خواهی بیا و مرا اهلی کن

شازده کوچولو گفت

چه کار باید بکنم

روباه جواب داد

باید خیلی حوصله کنی. اول کمی دور از من این جوری روی علف ها می نشینی. من از زیر چشم به تو نگاه می کنم و تو هیچ نمی گویی. زبان سرچشمه ی سوتفاهم هاست. اما تو هر روز کمی نزدیک تر می نشینی

شازده کوچولو فردا باز آمد

روباه گفت

بهتر بود که در همان وقت دیروز می آمدی. مثلا در ساعت چهار بعدازظهر بیایی من از ساعت سه به بعد حس می کنم خوشبختی ام بیشتر می شود. در ساعت چهار به هیجان می آیم و نگران می شوم، و آن وقت قدر خوشبختی را می فهمم! ولی تو اگر بی وقت بیایی هرگز نخواهم دانست کی باید دلم را به شوق دیدارت خوش کنم...آخر همه چیز آدابی دارد

شازده کوچولو/آنتوان دوسنت اگزوپری/ ابوالحسن نجفی/نیلوفر1389

پیچیده ای که در ساده ها پیچیده است

2011-01-24T10:56:00.000-08:00

بعضی کامنت ها جواب های مفصل می طلبد یعنی با یکی دو جمله نمی شود سر و ته قضیه را هم آورد بعضی مسائل که دغدغه ی خودم هم هست پرچانه ام می کند و نمی توانم از صحبت کردن درباره شان بگذرم شاید پیش از این هم گفته ام در دور ه ی ارشد همکلاسی داشتم که البته هم دوره ی ما نبود اما سر کلاس های ما هم می آمد سر کلاس ها خیلی اظهار نظر می کرد در این باره می گفت وقتی ایده یا حرفی به نظرم می رسد تا وقتی که نگویم گوش هایم دیگر نمی شنود حالا حکایت من است وقتی برایم کامنت می گذارند یا سوالی می پرسند تا درباره اش حرف نزنم ذهنم آرام نیست و هر جا که هستم به جواب های مختلف و متفاوت فکر می کنم اول به احترام خواننده ای که وقت می گذارد و مطالبم را می خواند دوم به این دلیل که در این تبادل نظرها خیلی موضوع های جدید دیگر هم به وجود می آید

پستی نوشته بودم با عنوان تو مو می بینی و من پیچ مو سوده ی عزیز برایم کامنتی گذاشته بود که شناختن آدم ها به این سادگی ها هم نیست و چند صد تا علامت تعجب هم در برابرش و بعد به او گفتم در این باره پستی جداگانه خواهم نوشت

هنوز هم معتقدم ساده است اما برای همه ی ما کم هزینه ترین راه آن است که چشممان را به روی ساده ها ببندیم و بگذریم اما وقتی به مشکل جدی بر می خوریم برمی گردیم به گذشته و می گوییم اون روز فلان حرف و زد فلان حرکت و انجام داد فلان تصمیمش و خلاصه صدها فلان داریم که می توانست امروز را نشان دهد این حرف و من از مردم بسیار شنیدم که ما همیشه عقلمون آخر سر می یاد

اگر همه بخواهند موشکافانه با هم ارتباط برقرار کنند سنگ روی سنگ بند نمی شود هیچ رابطه ای برقرار نمی شود اما نکته ای وجود دارد ما خودآگاه و ناخودآگاه روابط را در ذهنمان تعریف می کنیم و براساس درجه ی اهمیت درباره شان تصمیم می گیریم زمانی کسی فقط برای ما هم کلاسی است یا شبیه همان دختر ممکن است تنها در محیط کتابخانه برای مدت محدود ببینیمش زمانی رابطه دوستی صمیمانه است زمانی در حد استادی و دانشجویی است زمانی می خواهیم همسرمان باشد در همه ی این شیفت کردن ها ما موشکافانه تر از پیش آدم ها را زیر نظر می گیریم برای من چه اهمیتی دارد دختری که در کتابخانه دیدمش تا کجا به زیبایی ها توجه دارد اما حتما این گونه است که اگر بخواهد همسر کسی شود به نظر من از کش سرش هم نباید به سادگی گذشت

دوستان و آشنایان که از نزدیک مرا می شناسند می دانند که همراه مادرم برای دو برادرم به اندازه ی موهای سرم خواستگاری رفته ام و شکر خدا هر دو سر و سامان گرفتند همه می دانند که جلسه ی خواستگاری یکی از انواع جلسه هایی است که آدم ها هر چه عیب در ظاهر و باطن و اخلاق و رفتار دارند با حداکثر تلاش می پوشانند و هر کس به اندازه ی توان خودش، بهترین ظاهر می شود اما من معتقدم در همین بهترین ظاهر شدن ها هم خیلی چیزها می شود دید (در این مورد بیش از اینها نوشتم که به دلیل طولانی شدن پست حذفشان کردم اما واقعا می شود دید

من هم معتقدم روابط به خصوص در ازدواج پیچیده تر از آن است که به راحتی بتوان درباره اش نظر قطعی داد و در مقام دانای کل داستان ازدواج نایستاده ام اما می شود همچون یک پیشگو درصد آسیب هایش را به حداقل رساند

در پایان دوست دارم بگویم که مرزهای خوش بینی بی اندازه، بدبینی، حساسیت، سختگیری، وسواس بیمار گونه و در نهایت شناخت و معرفت برایم مشخص است چون غیر از این باشد کار عالم راه نمی افتد و چون چرخ دنیا با همین روابط اجتماعی می چرخد لازم است که گاهی دیده ها را ندید و ندیده ها را دید. سخت است اما غیرممکن نیست دیدن ندیدنی ها

2011-01-20T13:52:00.001-08:00

در ورزش هایی که سرعت و تمرکز دو رکن اساسی آن است عموما کسانی که جدید ثبت نام می کنند و پیش از این هم تجربه ی ورزش اینچنینی را نداشتند پی در پی می ایستند و حرکت های مربی را نگاه می کنند تا بل که ترتیب حرکاتِ دست و پا و پس و پیش آمدن هر یک را یاد بگیرند و بعد که یاد گرفتند انجامش دهند آنها متوجه نیستند که باید همراه مربی، ورزش را انجام دهند حتی اگر غلط باشد باید تحرک داشته باشند حتی اگر حرکت های دست ها و پاهایشان هماهنگ نباشد آنها نمی دانند که هرچه بیشتر بایستند و به مربی نگاه کنند کمتر یاد می گیرند و دیرتر راه می افتند و بیشتر گیج می زنندآنها نمی دانند تا انجام ندهند عالی نمی شوند می خواهند عالی یاد بگیرند و بعد انجام دهند اگر آنها عین یک ساعت را با مربی همراهی کنند ولو به اشتباه بعد از سه چهار جلسه پا به پای مربی حرکات را انجام خواهند داد و خودشان هم متوجه نخواهند شد دقیقا از چه روز و چه ساعت و چه دقیقه و ثانیه هایی بود که راه افتادند مدت هاست متوجه این قانون جالب انگیزناک شده ام باید خودت را بیندازی وسط ماجرا بالاخره یه روزی می بینی یه جایی ایستادی که فکر می کردی خیلی دور دورهاست و چون می ایستادی و نگاه می کردی فکر می کردی هیچ وقت بهش نمی رسی ولی حالا رسیدی

رد امانت بیست و سه ساله

2011-01-19T06:22:00.000-08:00

امروز امانتی که بیست و یک ساله شده بود را به دست صاحبش رساندم البته امروز که رساندم امانت بیست و سه ساله شده بود دو سال پیش دوستم را پیدا کردم اما دوسال هم طول کشید که بتوانم هماهنگ کنم که او را ببینم از اینکه دوستم را دیدم خوشحالم ولی دوستم وکیل شده و امروز که من دفترش بودم یکی از موکلینش آنجا بود آنقدر حرف هایش ذهن و روانم را پریشان کرده که حال ندارم پست خوشحالانه بنویسم زن ها در جامعه وضع تاسف باری دارند شاید مردها هم به نوع دیگری و لی زنها بی اندازه ضعیف اند و این آزار دهنده است آن خانم حدود یکساعت حرف زد در حین صحبت هایش به این فکر می کردم که قدیم ترها نهایت خیانت مردی که از زنش واقعی راضی نبود این بود که واقعی با زنی که فکر می کرد دوست دارد ازدواج می کرد وزن دوم اختیار می کرد و چون خبری از موبایل و کامپیوتر و چک کردن نبود نهایت بعد از مرگ آقای منزل یک دفعه سر و کله ی دو سه فرزند دیگر هم پیدا می شد درسته که این نوع هم ستم است و به موقعش جلزو ولز طرف را درمی آورد اما دست کم مزیتی که داشت زن اول در ناآگاهی کامل و بی خبری زندگی می کرد و تازه چون مردهای قدیم واقعا مرد بودند و از زندگی زن اول هم کم نمی گذاشتند بچه ها را هم سر و سامان می دادند حالا یا می فهمید یا نمی فهمید به نظر خیانت پاکیزه تری بود تا توصیف هایی که امروز شنیدم مرد از زن خودش راضی نیست این مقدمه است ولی در ادامه به یکی هم قانع نیست و در پایان از هیچ زنی راضی نیست و از یکی به دیگری عبور می کند این آزاردهنده ترین و بیمارگونه ترین شکل یک رابطه است بگذریم برای دوست نازنینم کتابم را بردم جالب اینکه ما سه سال دوره ی راهنمایی هم در یک مدرسه بودیم و الان هیچ کدام هیچ خاطره ای از آن دوران نداریم و یادمان نیامد که با هم بوده باشیم من همیشه فکر می کردم سوم دبستان که کتابش را امانت گرفتم او از محله مان رفته در حالی که گفت نه تنها تا پنجم دبستان با هم بودیم که دوران راهنمایی هم

گفت تعجب می کنم این همه سال امانتداری کردی گفت حالا برایم کتاب ارزشمندی است و حتما جلدش می کنم

اگر موکل دوستم را ندیده بودم این پست را شادمانه تر می نوشتم ولی نشد که بشه

آیا جای فلسفه برای کودکان در مدرسه است؟

2011-01-18T11:37:00.001-08:00

قسمت نخست

نویسنده: جانا مورلون

برگردان:آبرینه یعقوبیان

در ژوئن 2000در کانادا در پنجمین کنفرانس حلقه ی کندوکاو در آمریکای شمالی این نوشته به عنوان یک نوشته ی پژوهشی ارائه شد.

چگونه پرنده ای که از شادی فریاد برمی آورد

می تواند در قفسی بنشیند و آواز سر دهد؟

درکدام زمان که ترسها او را می آزارند

بال های نرم و نازکش را می بندد

و جست و خیز سرشار از تازگی اش را از یاد می برد؟

ویلیام بلیک، سرود کودک دبستانی

من می خواهم درباره ی رابطه ی میان فلسفه برای کودکان و مدرسه بگویم. زمانی که از مدرسه سخن می گویم منظورمن از کودکستان تا دبیرستان است به ویژه مدرسه های دولتی ایالات متحده مد نظر من می باشد(با این وجود چیزی که باید بگویم در شرایط دیگری نیز به کار گرفته خواهدشد)

به شکل ویژه ای، ناهمسانی میان قانون های اساسی فلسفه برای کودکان و ویژگی های کلی حاکم بر آموزش در مدرسه مرا به خود می کشاند.

پایه ی فکری من آن است که پرداختن به فلسفه برای کودکان و حلقه ی کندو کاو باعث ایجاد دگرگونی است این ما را وا می دارد تا نگرش خود را هم درباره ی کارکرد آموزش و هم درباره ی نوع آن، دوباره مورد ارزیابی قرار دهیم. در پایان من بر این باورم که فلسفه برای کودکان با آشکارسازی روش هایی که در آن آموزش سازمانی برای آموزش و پرورش کودکان ناموفق بوده است سرشت مدرسه را به پرسش می گیرد. از اینرو من مطمئن نیستم که در اساس فلسفه برای کودکان به مدرسه تعلق دارد از این رو نام نوشته را چنین چیزی برگزیدم اما در ساختار پرسشی طرح شده است پرسشی که من درباره ی آن گیجم و خیلی درباره ی آن فکر کرده ام.

من یک نظر ویژه در این پرسش طرح کرده ام کانون فلسفه برای کودکان را در سیاتل می گردانم و بیشترین کار ما در مدارس دولتی است من زمان زیادی را برای تدریس در مدارس و کار با آموزگاران مدیران و والدین می گذرانم تا فلسفه برای کودکان را وارد کلاس ها کنم سه فرزند خردسال هم دارم ما چنین اندیشیدیم که پسرانمان را به مدرسه نفرستیم بیشتر به دلیل جنبه هایی که در این جا درباره ی آن سخن می گویم به جای آن آنها در خانه و در دنیای بیرون از خانه آموزش می بینند من یک کلاس فلسفه را به شکل خانگی با یک گروه از دانش آموزان 8تا12سال که پسر خودم نیز از آنان است اداره می کنم

با طرح سه تفاوت اصلی شروع خواهم کرد که بین فلسفه برای کودکان-به گونه ای که من آن را درک می کنم-و روش فراگیر در مدرسه که در آن فلسفه برای کودکان گاهی تمرین می شود، هست. البته تمایزهای دیگری هم وجود دارد

ادامه دارد....

2011-01-17T11:34:00.000-08:00

روزم را عالی شروع کردم در اوج خستگی می خواهم از خوشحالی هم بمیرم. رفتم دانشکده ی سینما و بعد از آنجا به کارهای دیگرم رسیدم روز شلوغی داشتم به اندازه ی موهای سرم حرف زدم دلم می خواهد یک هفته به احترام خودم سکوت کنم به طرز باورنکردنی تلفنم دائم زنگ می خورد و من که به این همه زنگ عادت نداشتم هربار نمی توانستم پیش بینی کنم ممکن است الان چه کسی با من کار داشته باشد از پیشنهاد شغل و دعوت برای مهمانی....... تا اصلاح پاره ای از نوشتارها. با اینکه خیلی دوست دارم یک روزی استاد دانشگاه بشوم امشب فکر می کردم حتما استادهای دانشگاه روزهایی که تمام وقت تدریس دارند شب که می روند خانه بیشتر دوست دارند سکوت کنند یک بخش بسیاری از استراحتشان سکوت کردن است سکوتی که برای خود آنها معنی دار است و کسی متوجه مزه ی این سکوت نمی شود جز خودشان دبیرستانی که بودم در مهمانی ها به خصوص در خانواده ی مادریم مجلس گردانی می کردم از اینکه همه چیز حول محور بودن من بچرخد لذت می بردم در عین حال خودخواهی و غرور بی جا نداشتم همه را دوست داشتم و همه هم به من محبت ویژه ای داشتند و دارند که برایم بسیار و بسیار ارزشمند است و سعی می کنم قدر محبت ها را بدانم. یعنی دور هم که جمع می شدیم همواره دوست داشتم تعریف کردنی های تعریف کردنیم را تعریف کنم بیشتر هم دوست داشتم خنده دارهایش را بگویم اما فلسفه که خواندم آرام آرام کم صحبت شدم منزوی شدم نمی فهمیدم چه بلایی دارد سرم می آید جهان بینی جدید ی بود که کم کم در ذهن و روان و افکارم راه خود را باز می کرد و من نمی فهمیدم از کجا می خورم ، با یافته هایم در عالم خود تار و پود جدیدی از عالم می بافتم و حالا پس از ده سال فلسفه خواندن این عالم را دوست دارم عالمی که برای خود خودم است و هر روز در حال شدن است سکون ندارد امروز تلاقی نحوه ی بودنم پیش از فلسفه خواندن و پس از فلسفه خواندن بود حالا دیگر دوست دارم به سمتی بروم که هر دو را با هم داشته باشم: "مردم داری و مهربانی و مجلس گردانی و محبت " و "معرفت و شناخت و عمیق بودن در مسائل". دوست دارم فلسفه را با همه ی عقلانی بودنش به زندگی روزمره با همه ی خوشی ها و ناخوشی هایش به گونه ای گره بزنم که در نوع خودش منحصر به فرد باشد بگویید که می توانم

Nobody loves nobody

2011-01-15T11:22:00.003-08:00

دیشب کارتون

Shark Tale

را دیدم خیلی دوستش دارم با اینکه چندین بار دیده ام هنوز با دیدن بسیاری از قسمت هایش مثل دفعه ی اول که دیدم می خندم البته به شما توصیه نمی کنم که برای خندیدن ببینید چون همان شخصی که معتقد بود من بی مزه می نویسم معتقد است زیبایی در نگاه من است نه در چیزهایی که وجود دارد معتقد است من فیلم ها و داستان ها، کتاب ها و حتی آدم ها را هیجان انگیز تر از آنچه هستند تعریف می کنم و تجربه ی خوبی از چیزهایی که من بهش معرفی می کردم نداشت توی ذوقش می خورد من اما از رو نمی روم آخه واقعا خندم می گیره گریه ام می گیره خوشم می یاد بدم می یاد و خلاصه که چون حس هام واقعیه حس نمی کنم مبالغه می کنم بگذریم از نظر من که یکی از کارتون های جذاب و دیدنی است و باز هم تاکید می کنم دقیقا از نگاه من و به روایت من . ماهی جوانی که سر پر شوری دارد پس از جریانات خیلی بامزه ای که با رییسش دارد دلشکسته به دیدار دوست دخترش می رود و با او درد دل می کند به او می گوید

I’m a little fish in a big pond a really big pond, the ocean

I’m nobody I want some of the top of the reef

Nobody loves nobody I want to be a somebody

دوست دخترش بهش می گه

Oscar, you don’t to live at the top of the reef be a somebody

اما اسکار گوشش بدهکار نیست و باز در طی جریان های خیلی بامزه ،به روایت من، هم مشهور می شود و هم پولدار اما در این میانه دل دوست دخترش حسابی می شکند و اسکار به آستانه ی از دست دادن او می رسد آخر فیلم هم به این نتیجه می رسد که

I didn’t need the top of the reef everything I wanted was right there in front of me the whole the time

بعد دوستش ازش می پرسه

What about being a somebody

اسکار هم پاسخ می دهد که

I’m nobody without you

2011-01-15T02:09:00.000-08:00

خدای من ، یک دقیقه ی تمام شادکامی!آیا این نعمت برای سراسر عمر یک انسان کافی نیست؟

شب های روشن،داستایوفسکی، سروش حبیبی

2011-01-13T07:03:00.001-08:00

یا آنقدر چای را داغ می نوشم که تا رسیدن به معده ام هر چه در سر راه خود مچاله می کند و می سوزاند و یک دوری دور خود می چرخم و صدای مامان در می آید که چای اینقدر داغش ضرر دارد یا فراموش می کنم چای ریختم و آنقدر سرد می شود و بی مزه که می نوشم اما لذت نمی برم در این میانه در چای نوشیدن لحظه هایی را کشف کرده ام که چای آنقدرها داغ نیست که بسوزاندم و آنقدرها سرد نیست که تنها برای حیف نشدنش به زور هم که شده سر بکشم لحظه هایی است که واقعی از نوشیدن چای نه خیلی داغ و نه خیلی سرد لذت می برم و تازه به ویژگی خستگی درکنی چای پی می برم این لحظه ها اما کم اتفاق می افتد بر همین سیاق بارها سعی کرده ام بفهمم آیا از زندگی واقعا لذت می برم یا هنوز لحظه های ناب لذت بردن را کشف نکرده ام!

توهم

2011-01-13T00:19:00.001-08:00

وقتی دائم کاری را پی گیری می کنم به خصوص زمانی که پایان نامه می نوشتم و اکنون نیز به عناوین دیگر همهنگام با خودم می گویم وای استادم از دستم عصبانی است ناراحت است الان با خودش می گوید عجب دانشجوی سمجی است اما هنگامی که می روم دانشگاه و حضوری استادانم را می بینم خیالم راحت می شود که برخلاف تصورم نه دلخورند نه ناراحت نه عصبانی

2011-01-12T13:46:00.000-08:00

با کسانی که حرمت بازی را نگه نمی‌دارند، بهترین رفتار بازی نکردن است.

با دُر در صدف / ناصر زراعتی / انتشارات نیلوفر

2011-01-12T06:46:00.000-08:00

پدرخیال می کرد وقتی در حجره ی خودش تنها باشد،تنهاست. نمی دانست تنهایی را فقط در شلوغی می توان حس کرد

سمفونی مردگان/عباس معروفی

2011-01-10T10:06:00.003-08:00

چند وقت پیش قدری کسالت داشتم و حالم اصلا خوب نبود رفتم دکتر بعد از پیچیدن نسخه گفت یک سرم هم همین الان وصل می کنی بعد می ری خونه منم پذیرفتم. در حالی که زیر سرم بودم پیش خودم فکر کردم به مامان زنگ بزنم که نگران نشه زنگ زدم گفتم مامان من خیلی حالم بد بود اومدم دکتر سرم وصل کرده مامان هم در کمال خونسردی گفت سرم ات که تموم شد داری می یای خونه دو تا نون هم بگیر

پی نوشت: جالبه که مامان بیشتر از من خوشش می آید این خاطره را تعریف کنم هر جا یادش بیفتد می گوید تعریف کن اونروز که رفته بودی دکتر سرم وصل کردی من چی گفتم!!!!!

نمایشگاه خانگی

2011-01-05T23:50:00.000-08:00

چند سال پیش از این عادت داشتم در اتاقم برای خودم نمایشگاه برپا کنم. خیلی وقت ها پشت شیشه ی پنجره و بعضی وقت ها کنار کتابخانه، نمی دانم چه روز و ساعت و دقیقه ای دقیقا این عادت از سرم افتاد و بعد هم فراموش کردم که زمانی چنین نمایشگاهی برپا می شد این نمایشگاه شامل نقاشی های خودم، عبارت های قشنگ بود که گاهی از روزنامه ها در می آوردم حتی دست خط دیگران، برای نمونه یکبار دایی ابراهیم آمد خانه مان من نبودم به کتابخانه ام کاغذ چسبانده بود که آمدم نبودی این دست نوشته ها تا مدت هادر نمایشگاهم بود خیلی وقت ها سعی می کردم نمایشگاهم به روز باشد طرحی که اینجا گذاشته ام یادگار همان نمایشگاهی است که به روزش کرده بودم یکی از آشنایان دقیقا به همین شیوه رفت خانه ی بخت در همان ایام یک روز روزنامه می خواندم این طرح را دیدم سریع از روزنامه جدا کردم و به نمایشگاهم اضافه کردم دیشب که این طرح را در میان انبوه کاغذهایم دیدم یاد نمایشگاهم افتادم یاد همان آشنا و یاد نقاشی هایم که سالهاست نقاشی نکرده ام و خیلی وقت ها فکر می کنم دیگر حتی یک خط هم نمی توانم بکشم

فلسفه برای کودکان و نوجوانان

2011-01-04T10:03:00.001-08:00

گروه فكرپروري براي كودكان و نوجوانان ( فبك )

پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي

دوره ي آشنايي با ترجمه داستان های فلسفه براي كودكان و نوجوانان

ساعت اول

10-8

ویژگی های ترجمه ی داستان های فبک

ساعت دوم

12-10

نمونه هایی از بهترین ترجمه های داستان های فبک

ساعت سوم

15-13

کارگاهی در زمینه ی ترجمه ی داستان های فبک

عموم دانشجويان و علاقه مندان به داستان هاي فبك كه تمايل به فعاليت در زمينه ي نوشتن و اقتباس داستان دارند مي توانند در اين كارگاه ها شركت نمايند.

مبلغ دوره 20000 تومان بوده، و براي دانشجویان با تخفيف وي‍‍ژه 15000 تومان مي باشد

زمان برگزاري:12 اسفند ماه89

تلفن: 88003053 مديراجرايي كارگاه ها: 09351588043 (تماس در ساعات اداري)

پست الكترونيكي: fabak@ihcs.ac.ir

ثبت نام در دو مرحله انجام مي گيرد: (اولويت با كساني است كه زودتر ثبت نام كرده اند)

1. پيش ثبت نام: شامل ارسال فرم و تقاضا نامه به ايميل مذكور

براي دريافت فرم هاي ثبت نام و برنامه ي تفصيلي كارگاه ها به بخش اخبار و اطلاعيه ي سايت پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي مراجعه كنيد: www.ihcs.ac.ir

آخرين مهلت پيش ثبت نام: 30 بهمن 1389

2. ثبت نام قطعي: جهت ثبت نام قطعي،پس از به حد نصاب رسيدن و بر حسب اولويت،با افرادي كه مرحله پيش ثبت نام را انجام داده اند، تماس گرفته خواهد شد تا مدارك لازم را ارسال نمايند

در انتها به افرادي كه در تمام دوره ها شركت كنند و در آزمون نمره قبولي بياورند گواهينامه ارائه مي گردد

مكان برگزاري دوره:

پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي

آدرس:بزرگراه كردستان،خيابان 64 غربي(ايرانشناسي)،

جنب ساختمان آ.اس.پ

2011-01-04T06:54:00.000-08:00

وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

معرفی کتاب

2011-01-02T07:52:00.000-08:00

روایت فلسفی روایت، از باستان تا پست مدرن

پدید آورنده: فائزه رودی

زیر نظر فرزان سجودی

ناشر: علم

2010-12-31T08:57:00.000-08:00

و آنگاه خدا چای را آفرید......

تو مو می بینی و من پیچش مو

2010-12-30T08:59:00.000-08:00

امروز در کتابخانه صحنه ای دیدم که دوست ندارم توصیفش کنم در کل تصویر کردن صحنه های نازیبا برایم مشکل است و روحم را آزار می دهد این یکبار را هم چون به آدم شناسی مربوط می شود دوست دارم بنویسم. غرق درعوالم خود، سیر انفس و افاق می کردم که برای لحظه هایی با دختری که رو به رویم بود چشم در چشم شدیم همان زمان مقنعه اش را برداشت دست برد سمت کش سرش و کش را از جایی که موهایش دم اسبی شده بود به سمت نوک موها کشید کش از موهایش رها شد و در مچ دستش افتاد چشم تان هیچ صحنه ی نازیبایی را نبیند به اندازه ی صد باری که در عمرش این گونه کش را از سرش کشیده بود محض رضای خدا برای یکبارهم که شده موهایی که معمولا کنده می شوند و با کش پایین می آیند را از کش سرش جدا نکرده بود به سختی از میان موهای پیچیده شده ی دور کش، رنگ قرمزش معلوم بود برای لحظه هایی حس کردم چشمم سیاهی رفت به جای او خجالت کشیدم و برای اینکه شرمندگی ام بیشتر از این نشود رویم را از او برگرداندم

اما در آن کش سر چه چیزهایی دیدم؟ جزوه های بی سر وته کلاس های درسش را، اتاق بی اندازه نامرتبش را، پیش نویس پایان نامه اش که اشک استاد راهنمایش را درآورده، ارتباطش با همسرش را، ارتباطش با خانواده اش را، آشپزخانه اش را ، تزیینات اتاقش را (البته اگر تزیین شده باشد)، هدیه خریدنش را، کادو پیچیدنش را، کودک دست و رو نشسته اش را ، طرز غذا خوردنش را، ذهن آشفته اش را، قلب سنگینش را، روح کدرش را، حتی نحوه ی دوست داشتن و عاشق شدنش را..........و در نهایت هم فکر کردم که شناختن آدم ها خیلی ساده است زمانی پیچیده می شود که ما ساده ها را نمی بینیم

خبری که هم اکنون به دستم رسید

2010-12-29T04:46:00.000-08:00

الان که می نویسم کتابخانه هستم امروز از صبح یه جورایی خیلی بی حال بودم و دلیلش را نمی فهمیدم با اینکه کلی کارهای انرژی زا انجام دادم و کلی فکرای عالی به روح و روانم تزریق کردم هیچ کدام اثر خبری که چند لحظه ی پیش به دستم رسید را نداشت

کتابم چاپ شد

اولین های هر اتفاق و حادثه ای ذوق کودکانه ای را درما به وجود می آورند که هرچه بزرگتر می شویم دوست داریم پنهانش کنیم گاهی حتی احساس شرمندگی می کنیم که بگوییم ذوق زده ام این ذوق ها زیر بسیاری از عناوین و نحوه ی بودنمان گم می شوند من اما دوست دارم این ذوق کودکانه زیر پوستم برود و چهره ام راگلگون کند چون می دانم بار اول چیز دیگری است که هیچ وقت تکرار نمی شود. از استاد خوبم دکتر فرزان سجودی هم بی اندازه سپاسگزارم

2010-12-27T12:33:00.000-08:00

ای آبشار نوحه گر از بهر چیستی
چین بر جبین فتاده ز اندوه کیستی
دردت چه درد بود که چون من تمام شب
سر را به سنگ می زدی و می گریستی

امشب هر چه فکرکردم آخرین بار که رفتم دربند کی بود یادم نیامد به نظرم خیلی دور آمد امروز وقتی بعد از کلاس زبان می خواستم برم باشگاه یه خانمی بهم گفت خوش به حالت من ده ساله که ورزش نکردم بسکتبال کار می کردم گفتم چرا؟ گفت کار خونه و بچه داری وکار بیرون دیگه وقتی برام نمی مونه دلم نمی خواد فکرکنم که یه روزی یه همچین بلایی سرم می یاد یعنی اگه قراره بیاد ترجیح می دم جلو جلو غصه اش و نخورم می دونم بیرون گود ایستادم نمی تونم خیلی با قاطعیت بگم همه چی دست خودمونه به ویژه که یادم افتاد مدت هاست کوه نرفتم بارها تصمیم گرفتم برنامه ی کوه و تو زندگیم ثابت کنم ولی نشد آنقدر نرم نرمک اتفاق افتاد که به راحتی یه روزی ام می یاد که منم به یه کی دیگه می گم خوش به حالت من ده ساله که کوه نرفتم دوست ندارم فاتحه ام خونده بشه فکرش هم آزارم می ده شعر آبشار هم با یاد دربند یادم اومد حدود پنج سال پیش یه بار دل و زدم به دریا و رفتم زیر آبشاری که تو دربنده یه جورایی با آبشار یکی شدم

من اعتراض ندارم پس هستم

2010-12-27T00:40:00.001-08:00

امروز در باشگاه دو خانم دعوایشان شد شرمم می آیدموضوعش را بگویم اما برای شروع بحث نیازش دارم یکی از خانم ها بلند قامت و دیگری تقریبا یک سوم او بود خانم بلند قامت که کارمند است ویکی دوسال دیگر بازنشسته می شود دیگری هم فکر می کنم دانشجو است موضوع دعوا این بود که هر دو می خواستند دقیقا پشت سر مربی بایستند برای این موضوع بسیار مسخره چنان توهین هایی به یکدیگر کردند که مربی هم از پس ایشان بر نیامد من از بچگی به سیاق مادرم تقریبا به هیچ چیز اعتراض نداشتم یادم نمی آیدکه مشکل این چنینی با دیگران داشته باشم حتی زمان نوجوانی ام اما در سه سال گذشته به اندازه ی موهای سرم به عناوین مختلف اعتراض بی نتیجه کردم که برای همه شان به شدت پشیمان هستم چون خیلی جاها اصلا راه را اشتباه رفته بودم و در راه اشتباه اعتراض بی معنی است اما درباره ی اعتراض کردن دست کم برای خودم به نتایج جالبی رسیدم که تا پیش از این سه سال به آن عمل می کردم و این روزها قاعده اش کرده ام

قاعده ی اول وقتی کسی به دنبال گنجی در زندگی اش به راه می افتد با اعتراض های این گونه زمان رسیدنش به گنج را از دست می دهد نتیجه اینکه وقتی با همه ی وجود به هدفت نگاه می کنی همه ی اینها به نظرت حقیر می آید

قاعده دوم وقتی به سه سال گذشته فکر می کنم که تصمیم گرفتم برای احترام به خودم معترض باشم و اگر وضع موجود را نمی پسندم برای رسیدن به وضع مطلوب تا جایی که می توانم اعتراض کنم متوجه شدم اعتراض را باید از پر قنداقت داشته باشی اعتراض آداب و ادبیاتی دارد که هر کسی نمی تواند از پسش بربیاید من اینکاره نیستم قاعده ی سوم باید ببینی آنچه که برایش اعتراض می کنی قیمتش چقدر است اصلا ارزش جنگیدن دارد یا ندارد وقتی اعتراض می کنی اندازه ی خواسته ها و آرزوهایت را نشان می دهی

قاعده ی چهارم وقتی برای چیزی یا کسی می جنگی باید ببینی در این فضا تا کجا دوست داری مقاومت کنی

قاعده ی پنجم در صورتی حق داری اعتراض کنی که بدانی نتیجه ی آن تو را ولو یک قدم به دستیابی گنج نزدیک تر می کند

نازنین می خواهد که من اعتراض کنم برای اصلاح، متوجه حرفش هستم و حتی در جاهایی که به او قول داده ام که اعتراض می کنم حتما اعتراض خواهم کرد مثل جاهایی که به قول خودش نتیجه ی اعتراض به نفع جمع است و مصلحت جمع را در پی دارد و منجر به یک خیر عمومی می شود. در یک جمعبندی کلی و در فضای خصوصی و زندگی روزمره ی خود خودم من اما دست کم به خودم ثابت شده است اعتراض با روحیه ام سازگار نیست به ویژه اگر مرا از رسیدن به گنج محروم کند دست کم فعلا و تا اطلاع ثانوی که قدری نفس تازه کنم و به این باور برسم که اعتراضم به حالم مفید واقع می شود ترجیح می دهم سکوت کنم راهنمای نقشه ی گنجی که تازگی ها در ارتباط با زندگی روزمره و خصوصی و شخصی ام پیدایش کرده ام می گوید جنگیدن در میدانی که از پیش می دانم بازنده ام حماقت است نه شجاعت